Fetiye Avcı
@baghci
Kendi içini okumaya çalışıp, bazen kaçan, bazen kalan; yarım bıraktıklarıyla bitirdikleri arasında dönüp duran, kalsa da gitse de hep yolda olan bir insan.
29 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Bütün ah’larımı bir ağacın dibine gömdüm.
O günden beri içim biraz kuş,
İçim biraz papatya kokar.
Ben o ah’ları gömdüğümden beri
Bir gökyüzüm var,
Hiç bulutsuz değil ama
Hep aydınlık.
Matt Haig’in Gece Yarısı Kütüphanesi, hayatla ölüm arasındaki o ince çizgide insanın kendi varlığını sorgulamasını anlatıyor. Romanın merkezinde duran “Pişmanlıklar Kitabı”, aslında her birimizin iç dünyasında taşıdığı görünmez defteri hatırlatıyor: yarım bırakılan hayaller, kaçırılan fırsatlar, yanlış zamanlarda söylenen ya da hiç söylenmeyen sözler… Bu kitap bana pişmanlıkların yükünden çok, onları kabullenmenin ve dönüştürmenin mümkün olduğunu düşündürdü.
Nora’nın alternatif yaşamları deneyimlemesi, mutluluğun başkalarının hayallerini gerçekleştirmekten geçmediğini gösteriyor. Başkalarının gözünde değerli görünen hayatlar, ona hiçbir zaman ait olmadı. Çünkü insan kendi özünü, kendi anlamını kaybettiğinde, dışarıdan ne kadar kusursuz görünürse görünsün hiçbir hayat tatmin edici olamaz. Nora en sonunda kök yaşamına döndüğünde, aslında her zaman elinde olan sebeplerin farkına vardı. Yaşamı seçmesi, yeni bir mucize bulmasından değil, zaten var olan değerleri görebilmesinden kaynaklandı.
Bu roman bana, hayatın anlamının uzak ihtimallerde değil, gözümüzün önünde duran ama çoğu zaman fark etmediğimiz nedenlerde saklı olduğunu hissettirdi. Pişmanlıklar kaçınılmazdır; fakat yaşama sebebimiz, onların gölgesinde değil, elimizden kayıp gitmesine izin vermediğimiz bağlarda gizlidir
Reklam