Bahar Uçar
@baharucar
Çorum
13 Mayıs
24 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazarın tarih ile aşkı anlatırken ki o uyumu hiç bu kadar tatmamıştım. Ninatta'nın Nuvanza'ya olan aşkı beni benden aldı. Onu yıllarca her şeye rağmen beklemesi, asla aşkından vazgeçmemesinden çok etkilendim. Ki bu sayede geçmişimizde yaşanan Hitit, Hatti, Mısır olaylarını aklımda çok güzel betimledim. Normalde tarihi hiç sevmem ama bu kitapla çok sevdim ve Ninatta'nın aşkına olan bağlılığına hayran kaldım. Ancak kitabın sonu çok canımı yaktı. O kadar sürükleyici bir kitaptıkı yalnızca birkaç saatimi aldı okumak.
Kitap insanlığın varoluşuna dair güzel bir anlatım sergilemiş. Aslında biraz daha kısa olsa belki çocuklara bile okutulabileceğini düşünüyorum. Halk, ağaç insanları ve ateş insanları diyerek insanlığın varoluşunu üç ana maddeye bölerek anlatmıştır. Burada da benim anladığım insanlık yavaş yavaş evrilerek, gelişerek, yaşaya yaşaya bir şeylerin farkına vararak varolmuştur. Ancak anlamadığım nokta acaba hayvanlardan evrildiğimizi mi düşünüyor ki galiba öyle. Bu konuda bende çok sorguluyorum. Kitabı 1906 yılında iki ay içerisinde yazmış ve o zaman teknoloji ve bulgular bu kadar ilerlememişti. Yani kitabı bir nevi de hayal gücüyle yazmış. Tebrik ediyorum...
Kitapta gemide yolculuk yapma hayaliyle yanıp tutuşan bir karakter olan Robinson'dan bahsedilmektedir. Ancak Robinson'un bu hayaline ailesi karşı çıkmaktadır. Babası kitabın bir kesitinde
Şunu söylemeliyim ki kitabın sonunda ağladım. Bir beyin cerrahının yıllarca kanserle, tümörle hastaları için mücadele etmesinin ardından bir süre sonra kendisi için mücadele etmeye başlaması. Yaşayan her şey ölmeye mahkumken hayatı anlamlı kılan nedir, sorusuna cevap aramak için yıllarını vermiş bir cerrah ve sonunda ölümü kabullenmiş. Kitabı okurken insanı derinden etkileyen sözleri yorumlarken buldum kendimi. Hayatı gerçekten güzel sorgulamış. Bence bu kitap kızına bırakabileceği en kıymetli hazine.
Öncelikle Frankenstein yaratığın ismi değil yaratıcısının soy ismidir. Victor Frankenstein annesinin ölümünden etkilenip , bir dizi araştırmalar yapıp topladığı cesetlerden bir varlık yaratır. Ancak yarattığı varlık o kadar çirkindir ki ondan korkup bayılır. Başta sahibi de yaratık da birbirlerinden kaçar.
Yaratık bir yere sığınır ve sığındığı yerin yakınında bir aile yaşamaktadır. Aylarca aileyi izler takip eder ve çok iyi bir olduklarını düşünür. Hatta onlara gizli gizli odun toplayarak, işlerine yardımcı olarak iyilik yapar. Uzun bir süre sonra onlara kendisini gösterir ancak onlar yaratıktan korkar ve ona zarar verir. Yaratık aslında yaratıldığı süre itibariyle içinde iyilik beslemiştir. Ancak insanlara iyilik yapmak istedikçe hor görülür, zarar görür ve kendisinin çirkin istenmeyen kötü bir varlık olduğuna inanır. İçindeki iyilik kötülükle beslenir. Masum insanlara zarar vermeye başlar. Yaratıcısının onu terk etmesi onu kinle nefretle doldurur. Yaratıcısının sevdiklerini öldürür. Çünkü kendisini çok yalnız hisseder. Doğal değil de yapay olduğu için, bu şekilde yalnız kaldığını, hor görüldüğünü, kötülüğe sürüklendiğini düşünür. Masum insanları öldürürken içinden acı çeker ancak yalnız kalmanın verdiği vahşilik ve acımasızlık onu durduramaz.
Kısaca bahsettiğim kadarıyla görüyoruz ki, yapay da olsa doğal olsa insanın özünde iyilik vardır, tıpkı yeni doğan bir çocuk gibi. Ancak bizi kötülüğe götüren aslında çevremizden gördüğümüz muamelelerdir. Yani insanlık...
