Pakistan'ın içindeki TTP (Pakistan Talibanı) ve Beluçistan Kurtuluş Ordusu (BLA) gibi yapılar, İslamabad için cephe gerisinde ciddi birer iç güvenlik kâbusu (Truva Atı) yaratıyor. Pakistan, Kabil'i havadan vururken kendi iç eyaletlerinde (Hayber Pahtunhva ve Beluçistan) kontrolü kaybetme riskiyle karşı karşıya.
Ekonomik olarak iflasın eşiğinde olan bir Pakistan, Suudi Arabistan'dan Taliban'a karşı ne diplomatik ne de finansal bir açık çek alabilmiş durumda. Bu durum, İslamabad'ın jeopolitik yalnızlığını derinleştiriyor.
Normal şartlarda Pakistan, Suudi hanedanlığının en büyük askeri garantörlerinden biri olarak görülürdü. Pakistan'ın aynı anda ekonomik kriz, Beluç isyanı ve Afganistan ile açık bir savaşla boğuşması Hindistan için yapısal bir rahatlama sağlıyor. Hindistan'ın Pakistan saldırılarını kınayıp Afganistan'ın egemenliğini savunması, Yeni Delhi'nin 2021'den bu yana Taliban ile yürüttüğü el altındaki pragmatik diplomasiyi taahhüt ediyor. Hindistan, Taliban'ı resmen tanımasa da Pakistan'ı sıkıştırmak için Kabil ile ilişkilerini sıcak tutmak istiyor. Hindistan buraya dolaylı da olsa (örneğin istihbarat veya örtülü operasyonlar yoluyla) fazla müdahil olursa, ucu bucağı olmayan Peştun milliyetçiliği ve radikalizm sarmalının kendi sınırlarına sıçrayabileceğini biliyor. Durand Hattı, tarih boyunca dışarıdan müdahale eden her gücü (İngiltere, Sovyetler, ABD) yutan bir kara deliktir; Hindistan bu riski almayacak kadar rasyonel bir stratejik akla sahip.
Bu durum, Hindistan için sınır güvenliğini (Keşmir hattını) tahkim etmek ve savunma sanayisini (Ermenistan örneğinde olduğu gibi) dış pazarlara açmak adına altın bir zaman dilimi yaratırken; Pakistan için ise sömürge dönemi sınır çizgilerinin (Durand) ve geçmişteki "stratejik derinlik" (Afganistan'ı arka bahçe yapma)
DÜŞ ÇOCUĞU
“Ali ata binmeyi çok sever.”
Ama Çiçek o “çok”un içinden geçemedi bir türlü.
Dilinin ucunda duran, ama ağzından çıkamayan bir kelimeydi o.
Okumayı bilmeyen bir çocuğun değil, kalbinde biriken hüzünlerin açığa çıkamamasıydı belki de mesele.
Salıncağını gökyüzüne kurar, kelimeleri orada yakalamaya çalışırdı.
Ali’nin atları vardı, onun ise düşleri.
Ama düşler her zaman konuşmazdı.
Bazıları sadece susar, bazıları bir incir ağacının gölgesine sinerdi.
Bazıları da hiç büyüyemeyen bir kardeşin ardından yitip giderdi.
Çiçek’in hikâyesi, ilk tokadın, ilk kekelemenin, ilk yalnızlığın göğsünde yankılandığı o sınıf gününden başlar.
Bir kuşu uçurur, kardeşini kaybeder, kelimelere küser.
Ta ki biri onu anlamaya başlayana kadar.
Ve biri daha…
“Düş Çocuğu”, bir çocuğun okumaya değil, görülmeye dair ilk sınavıdır.
Yazının sessizliğinde büyüyenlerin, kalbinde çok şey olup da söyleyemeyenlerin kitabıdır.
Düş Çocuğu 
Kader Çakır
Düş Çocuğu Kader ÇakırReklam
Savaşta vurulmak mutlaktır, ben seni bahar bahçe güzelliklerin içinde kurşuna dizeceğim.
Bir çığlığın ardından doğdum
Birer feryadın sesinden
Senden aldığım gözlerim
Sadece sabrını taşıyor
Bakışlarım yüzünün karası
Soğuk sisli ve uzaktan
Buraya ait değilim hani, sadece çağırıldım
Büyürüm diye atılanım toprağa
Dışında çiçekler açarken köklenemeyen
Çiçektim ben dalına yabancı
Çiçektim büyüdüğü topraktan utanan
Anne, eğreti otuydum bahçenin
İstediğin rengi veremedim
Oysa ben baharda doğmadım mı?
Şimdi binbir emekle baktığın bu bahçe öyle bakımsız ki
Yakışmıyorum buraya
Köklerle değil sorularla tutundum toprağına
Anne, beni cevapsız bırakma
Hala boşluğa dönemiyorum sırtımı
Her gece gerçeklik bir azizler ordusu yolluyor rüyalarıma
Sessiz bir yargıya mecbur kalıyorum
Anne rahmet et bana
Yaratıcı öz suyunla doğur beni
Sen varken yetim olmak varlığımın özeti sanki
Ama ben de istemezdim böyle olmayı
Bak sokakta çığlıklar var
Benimse akmaya korkan gözyaşlarım
Anne yeniden doğur beni
Kanayan dizimden
Otuz Beş YaşCahit Sıtkı Tarancı
Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz;
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim:
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Reklam
Reklam