"Denizi büyülüyorsun, öyle mi Nişancı?"
"Her zaman beni o büyüledi kardeş. Çölde o kadar askercilik yaptım, çöl de beni büyüledi. Bir gün deniz kıyısında bir kasabada bir insan da beni büyüledi. Ardına takıldım, o insan, zır kayalık bir köye götürdü beni, bu sefer de çakmaktaşı, turuncu damarlı ak kayalar, kara kartallar, şahinler, kırmızı, bakır kanatlı küçük kartallar, ulu ceviz ağaçları büyüledi beni. Şimdi de bu ada, bütün dünyanın çiçeklerini yüklenmiş o dev armut ağacı, bu ince dalgalı deniz de büyülüyor beni. Ben tepeden tırnağa büyülenmiş bir insanım kardeş. Bütün büyülerden bir şey, bir tek bir şey öğrendim ki büyü insandadır. Büyü insanın gözündedir. Büyü insanın kulağında, burnunda, yüreğindedir. Dünyanın en güzel büyücüsü, o sevgiyle dopdolu olan insanın gözünde, burnunda, yüreğinin kökündedir."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·158 syf.·
2025 33. kitabı
Puan vermedi·318 syf.·
Beğendi
·2025 32. kitabı
“Aaah, savaş,” diye içini çekti Poyraz. “Aaah, savaş, seni icat eden görmesin cennet. Aaaah, savaş. Şu yeryüzünde canlı koymadı kırdı geçirdi. Gökteki kuşu, yerdeki börtü böceği, sudaki balığı…”
“Suuus Vasili,” dedi Poyraz. “İnsan isterse her sabah gün atımıyla birlikte yeniden doğabilir, kirlerinden, acılarından, yaralarından arınabilirmiş.”
“Öyle mi?” diye sordu Vasili kuşkuyla ona bakarak.
“Öyle” dedi Poyraz. “Ben şimdiden arındım bile, seni, Lena’yı gördükten sonra. Bu dünya hep karanlık, hep kan, hep savaş değilmiş. Sizler de varmışsınız bu dünyada.”
“Öyle mi?” dedi Vasili kuşkulu.
“Öyle,” dedi Poyraz. “Kaç geceyi gördük sabah olmamış”
“Kaç insanı gördük yaralanmamış.”
“Sus Vasili, sus! Sonra bol bol konuşuruz.”
Gözlerini kapattı. Yüzü rahattı, az sonra derin bir uykuya daldı.