Elif Bastem
@ballerin
JANE EYRE
Jane Eyre aslında (World romance classıcs) Dünya romantizm klasikleri arasında değerlendirilen bir roman fakat sadece romantik öğeler barındırmıyor içerisinde, pek çok klasik gibi anlatmak istediğini olaylar ve tesirindeki duygular ile dile getiriyor. Kitapta bir kadının çocukluktan itibaren yaşadığı olayları ve onda meydana getirdiği duygusal olayları dile getiriyor. Romanı 1. Tekil ağızdan okuyoruz kitaplarda bu durumu seviyorum çünkü kitabı, olayları, yaşadıklarını daha net hakim oluyoruz sonuçta hiçbir şey anlatıldığı gibi değil yaşandığı gibidir öyle değil mi???
Kitapta en çok sevdiğim kısım -sevgili okuyucum diye başladığı kısımlar okurla sık sık iletişime geçmesi okuyucuyu duygularına ortak etmesi harika..
Ben severek okudum
teşekkürler Charlotte Bronte
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kuşlar Yasına Gider
Hasan’ım Alim yine yapmış yapacağını, beni dizlerine yatırıp sırtımı okşar ferahlıktaki Türkçesi ile anlattı bu hikayeyi bana..
Kitaplığımda var olan bu kitabı kaç kere okudum bilmiyorum, bazen bu kitabı özlüyorum bazen bu kitaba susuyorum. Elime aldığımda şöyle diyorum; bir göz gezdireyim ya sonrasında son paragrafı okurken buluveriyorum kendimi.
Edebiyatın kadim konusu olan baba ve oğul çıkmazında ele alınan bir kitap. Verdiği müzikal ip uçları ise bambaşka bir dünya kitabın içinde..
Okudukça insanın içi kıpırdar, içimde daha iyi bir insan olma isteğinin coşkusu belirir, dağlara bakma isteği, bilmediğim türküleri dinleme isteği doğar yeniden ve yeniden.. Hasan Ali Toptaş bu adam edebiyatın Nuri Bilge ceylan’ ı benim nezdimde.
Hasan’ım Alimin kitaplarına verdiği isimler peki (bkz: bin hüzünlü haz, uykuların doğuşu) Türkçe okuduğumu hissediyorum, resmen lezzeti hissediyorum. Kitabın genelinde bir uyum var, ahenk var, sözcükler, harika tasvirler var ve beynime kazınan betimler var.
Beni tanıyanlar iyi bilir bir kitaba veya yazara iyi demem için onu kıskanmam gerek;) sevgili Hasan Ali Toptaş’ ı deli gibi kıskanıyorum ve onunla aynı gökyüzüne bakmak dahi gururların en yücesi.. Denizli’ de iki can parçam var biri Hasan Ali Toptaş bir diğeri kendini yorumlar da belli edecektir..
Kısaca güzel bir ömür hikayesi..
Teşekkürler Hasan Ali Toptaş..
MASUMİYET MÜZESİ
Orhan Pamuk’ un Nobel’e giden yolda hem yazdığı aşk hikâyesi, hem de post modern realist müzesi. İlk önce benim ilgimi çeken kısmı müze fikriydi kendi kendime şöyle dedim waaov adam yaşamadığı aşkın müzesini yapmış bu fikir harika geldi bana. Romancılık Don Kişot’ tan bu yana gerçek ile kurgunun savaş alanı olmuştur, ilk evrede kurgu gerçeğin izinden gitmiş kendini inkâra yönlendirmiş fakat gerçekliği olduğu gibi kaydetmiş ve ölümsüzleştirmek için var olmuş.
Daha önce böyle bişey yapılmış mı bilmiyorum, yapılmış ise şaşırmam ikinci bir foucoult sarkacı vakası olur.
Gel gelelim kitabımıza Türkiye’nin 70’li ve 80’li yıllarının panoraması da çok baskın bir şekilde olmasa da arka planda hikâyemize eşlik ediyor. ‘aşk romanı’ diye nitelendirilse de hikâyenin politik bir yönü olduğu kanıksanamaz. Türk burjuvazisi, doğu-batı, şehir-taşra, kadın-erkek, muhafazakâr-serbest, gibi zıtlıkları Pamuk metinlerinden aşina olduğumuz üzere çokça barındırıyor.
Benim favori sayfam ise; 69.bölümde ‘bazan’ bölümünde ve 54. Bölümde ‘zaman’ kemal füsuna olan aşkını ve kaybolan zaman içinde ritüelleşen şeyleri anlatıyor. Bu bölümde ki her cümle ‘bazan’ sözcüğü ile başlıyor bence çok hoş ve yaratıcı bir taraf. 54. Bölüm de ise Pamuk metinlerinden aşina olduğumuz argüman sahnesi, yani dramatik yapının daha iyi anlaşılması için temel bir olgu ele alınmış ve olgunun nasıl yorumlandığını/yorumlanması gerektiğini anlatmış bu durum Pamuk‘la ilgili en sevdiğim özellik.
Karakterler ile ilgili birkaç birşey söylemek istiyorum Kemal’ den başlamak istiyorum, Kemal’ in yaşadığı şey çok çok özel fakat Füsun’ u biraz şımarık buldum tamam bu o yani Füsun böyle ama hayat daha ciddi bişi.. herneyse tadı dimağımdan uzun süre silinmiycek bir kitaptı..
&’sonu mutlu biten bütün aşk hikayeleri,
