NEFRET ETTIM BU KITAPTAN
Puan vermedi
hicbir kitabi bu kadar buyuk bir nefretle okumamistim,anlatim asiri bozuk,kitabin icine giremiyoruz,cok fazla bilgi eksikligi var,tarotla ilgili bir arastirma da yaptim hicc alakasi yok,sadece 'luks/pahali' sozleri var,keske bir kumas turu soylenseymis,bronz karakteri abartildigi kadar gizemli degil,birde tereyagli balli ekmek sahnesi var,Hisar Bronz'un onune falan koyuyor falan travmasi varmis,kitap boyunca Hisar'in 'ailem beni sevmedi' triplerini cekiyoruz,gecmisi bizi cok ilgilendirmez okuyucu simdiye bakiyor,her sey cok yanlis bu kitapta,guclu bir orgut bekliyorsun 2 dakika sonra 'Bronz abi' diyorlar CILDIRDIM.
Reyhan gaziantepli 4 cocuklu bir ailenin tek cicegi onun tabiriyle 3 abiyle büyümek gercek sınav anne ve babasinin tek kıramadigı dili balli gönlu guzel zeki mimar kizlari REYHAN göbekli okulu birincilikle bitirip tavsiye uzerine calismaya basladigi sirkette istanbulla tanisip kendini hayali olan meslege aşcilik kurslarina atma derdindeydi.
Tabiki kurtlar sifrasina bu kadar cabuk yem olamazdi bu kuzu canini disine takti hepsinin hakkindan geldi.Hayallerindende ,dogrularindanda, arkasindaki güctende asla vazgecmedi asıl kazandiran buydu reyhana.
Daha ucaga biner binmez kaderin cilvesi yarı patronla tanisir (Ali eren )ama kimse ertesi gün ve sonraki aylarda neler olacagini asla tahmin edemez:)
Cok guzel bir aileydi iyi yetismis evlatlar anlayisli anne babalar ve finalde yine bir soz geldi aklima iyiler her zaman iyilere denk düssün kötüler bokunda bogulsun ;)
Reklam
Sahilde Kafka ile anlaşamamış, yarım bırakmıştım. 
Tanrı'nın Bütün Çocukları Dans Eder isimli öykü kitabıyla yazara bir şans daha vermek istedim. 6 öyküden oluşuyor, benim favorilerim; Tanrının Bütün Çocukları Dans Eder, Tayland, Ballı Turta oldu. Öyküler ilk satırdan itibaren insanı içine çekiyor ve keyifliydi. 
Haruki Murakami benim gözümde öyküleri ile daha güçlü bir yazar olarak öne çıktı.
Çevirmen: 
Ali Volkan Erdemir
İlk kitaba göre daha akıcıydı ve olaylar daha canlıydı. Beni oldukça şaşırtan yerler oldu kime sinirlenip kime üzülsem bilemedim. Duygu karmaşası içinde okuyup bitirdim. Çevirisi ilk kitaba nazaran güzel ve düzgündü. Jude… Ballı turtam kime güvense boş çıktı….
3. Kitap daha heyecanlı olur diye tahmin ediyorum hadi bakalım.
İncelemem genel olarak spoilersız olacak spoilerlı kısıma uyarı koydum
Direkt konuya gireceğim:
Bu kitabı İlk kitaba kıyasla daha çok beğendim ama bu tamamen veylintonun ortamını ve yeni gelen karakterleri daha ilginç bulmamdan kaynaklıydı. Yazım dilinde bariz bir iyileşme var ve ikinci kitap olmasından dolayı artık karakterlere alıştığım içinmi yoksa cidden yazar ilişkileri daha mı iyi işlemiş anlayamasam da Eira ve marlonun arkadaşlığı bu kitapta bana iyice geçti.
Kitap boyunca sonuna dair bir beklenti içindeydim ancak sonu hoşuma gitmedi yani biz bu kadar şeyi boşuna mı yaptık hissi oluştu. Tatmin olmadım hiç vurucu değildi. Bu bir tercihtir diyip geçmek istiyorum ama bu kitapta cidden hiç bir olay olmuyor. En ufak bir sorunu en ufak bir aksiyon öğesini mantık hatası olacak derece çabucak çözüyoruz. Anlıyorum bu kitap durgun ilerleyen bir kitap ama bazen çok zorlamaya kaçıyor.
Burda söylediklerimin altını doldurmak adına ufak bir örnek vereceğim o yüzden SPOİLER!!!!
Kitabın sonunda biz ilk cadısından öğreniyoruz ki bizim yapmamız gereken büyü için en az biri feral ya da kan bağı olan iki darkaya ihtiyacımız var. Ne hikmetse elimizde tam buna uygun iki darka var ve böylece kitap boyu olduğu gibi bu problemi de bir problem bile olamayacak çabuklukta hallediyoruz.Sanki kan bağı olsada olur kısmı özellikle durumu kurtarmak için eklenmiş gibi. Ya ben mesela bu kadar her konuda ballı olmamız yerine batıburunda yana yakıla feral aramamızı 10 gün içinde bulmak için çabalamamızı yeğlerdim. Böyle olunca da hikayeye İlgim azalıyor açıkçası.
Spoilersız devam:
Son kısımdaki hikayeler iki kitaptır en sevdiğim kısımlar cidden yazar bu kısa hikâyeleri güzel yazıyor. Asıl hikâyeden daha ilginç buluyorum bu kısa hikayeleri. Onun dışında yazarın anlatıcılığı kelime seçimi cidden
Kemal Tahir’in yazdığı romanların beni en çok etkileyen tarafı, kelimeleri birer sanat eseri gibi kullanıyor olması.
504 sayfalık Yorgun Savaşçı’da, bir elin parmağını geçmemiştir şu kelimeler.
“Ama, lakin,veya,ile…”
Hayran olmamak elde değil.
Bu kadar iyi bir Türkçe’ye sahip olmak büyük bir öz saygının sonucu.
Bir tarafta, Hürriyet kahramanlarının yaşadıkları zorluklar. Bir tarafta, halkın bakış açısı.
İnce dokunuşlar ile uyguladığı Sexist yaklaşımları ise ap ayrı.
Kurt kanunun Ballı Nigar’ı, bu sefer yerini garip Neriman’a bırakıyor.
Patriyotlu Ömer’ler, Kör Şaban’lar,
Çerkezler,Köylüler…
Bir baş yapıt. Allah rahmet eylesin.
“Cehennem Topçu Cemil’in, yorgunluğu ölünce bitecek!”
Reklam
Reklam