öykü beste
@basicallysoft
Ne türlü olursa olsun, yapmacık davranışlar, en akıllı ve gerçeği görmesini bilen insanları bile aldatabilir, ama en kıt anlayışlı bir çocuk bile, ne kadar ustaca gizlenmiş olursa olsun, yapmacık davranışları anlar ve ondan tiksinir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ağabeyini daha iyi tanıdıkça, gerek Sergey İvanoviç’in, gerek toplumun yararına çalışanların, bu toplum yararına çalışma sevgilerine yürekten inanmadıklarını, bununla uğraşmanın iyi olduğunu akıl yoluyla buldukları için uğraştıklarını daha iyi fark etmeye başladı.
Konstantin Levin ise ağabeyine, parlak zekalı, çok bilgili, kelimenin en yüksek anlamıyla soylu ve toplum yararına çalışma nitelikleriyle bezenmiş bir insan gözüyle bakardı. Ama yaşlanıp, ağabeyini daha yakından tanıdıkça, kendisinin büsbütün yoksun bulunduğu bu toplumun yararına çalışma yeteneğinin belki de bir erdem olmadığını, tam tersine bir eksiklik, iyi, namuslu, soylu isteklerin ve zevklerin eksikliği değil de; yürek denilen hayat gücü eksikliği, hayatın, insanların önüne çıkardığı sayısız yollardan birini seçmek, birini arzulamak eksikliği olduğunu, ruhunun derinliklerinden gittikçe daha sık düşünmeye başladı.
Anna, onun bu tür selamlaşma biçimlerinin hepsini bilir ve hepsinden tiksinirdi. “Sadece yükselme hırsı, sadece başarıya ulaşma isteği... İşte onun ruhunda olan şeyler bunlar.” diye düşündü. “Saygınlık, kültür aşkı, din sevgisi gibi şeyler, sadece başarıya ulaşmak için bir araçtan başka bir şey değil.”
Konstantin Levin için köy, hayatının tiyatro sahnesiydi; yani sevinçlerinin, acılarının, emeğinin yeriydi. Sergey İvanoviç için ise köy, bir yandan dinlenme yeri, öte yandan da şehirdeki çürümüşlüğün bir panzehiriydi; faydalarını bilerek, memnunlukla kabul ettiği yararlı bir panzehir.