öykü beste
@basicallysoft
Babamla erkek kardeşinin, ben çocukken, annelerinin cenazesinde, arabayla mezarlığa giderken bütün akrabalarıyla dalga geçip birbirlerini güldürdüklerini hatırlıyorum. Onlar ön koltuktaydı, Kit, annem ve ben arkadaydık, ve orada oturup daha yeni çok sevdikleri annelerini sonsuza kadar kaybetmiş bu iki yetişkin adamın, resmen uluyarak gülmelerini izlemiştik.
O zamanlar on yaşında falandım. “Ne yapıyorsunuz?” diye sormuştum babama. “Nasıl gülebiliyorsunuz?”
“Tatlım,” demişti babam. “Eğer gülmezsek, ağlayacağız.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Birinden sizi sevmesini veya yanınızda olmasını veya doğru şeyi yapmasını isteyemezdiniz, onu buna zorlayamazdınız. Bunu yapardı ya da yapmazdı.
Özgüven, ara sıra kötü olmanın bir sorun olmadığını bilmektir, iyi olduğunu düşünmek değil.
Bence insanlara, onların bunu hak etmesini beklemeden inanmamız gerekiyor. Öbür türlüsü inanmak olmaz, değil mi?