öykü beste
@basicallysoft
İnsanın aşmayacağı sınırlar vardır. Ama sonra aşarsın. Ve birden o tehlikeli bilgiye vâkıf olursun: Sen bir kuralı çiğnedin diye dünya ânında yıkılmaz. Büyük, siyah bir sınır çizgisini alıp biraz grileştirirsin. Artık o çizgiyi her geçtiğinde biraz daha grileşir ve sonunda etrafına bakınıp, Bir ara buralarda bir çizgi vardı galiba, diye düşünürsün.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yalnızca kendini kaptırarak kitap okudun diye, görebildiğin dünya da genişleyecek sanma. Ne kadar bilgi depolasan bile, kendi kafanla düşünüp kendi ayaklarınla yürümedikçe her şey sahte, havada ve gelip geçici şeyler olarak kalır.
Ne zaman Peder Sean kutsal yazılar hakkında konuşmaya başlasa içimdeki her şey aşırı dolu, aşırı kirli bir mutfak lavabosu gibi hissettiriyor. Kızlar, yapamaz, yapamaz, yapamaz denildiğinde. Beklemem, durmam, itaat etmem söylendiğinde. Delilah gibi, Lut’un karısı gibi, Havva gibi olmamam söylendiğinde. Bana onun gibi olmam gereken tek kişinin, muhtemelen korkudan ödü patlamış olan, hamile kalmış bir bakire olduğu söylendiğinde. Bana, hayatın getireceğin tek şeyin korku ve ateş olduğu söylendiğinde.
Belki de uzun yıllar yaşamış, her şeyi görmüş, dünyayı gezmiş, çocukları olmuş, travmalar yaşamış, şeytanı yenip hayatın en zorlu dersini almış ölüm döşeğindeki kişiler şöyle düşünüyordur: Tanrım, öteki dünyaya göç edenler her şeyi biliyor olmalı.
“Bence dünyadaki en üzücü şey yirmi beş yaşındaki birinin borsadan söz etmesi. Ya da vergilerden. Ya da emlak işlerinden, anasını satayım! Kırkına geldiğinde zaten başka şey konuşmayacaksın. Emlakmış! Yeniden ipotek lafını ağzına alan bütün yirmi beşlikleri vuracaksın. Sen aşktan, müzikten, şiirden söz et. Bir zamanlar mühim bulduğumuzu unuttuğumuz şeylerden. Sözümü dinle, her günü boşa harca.”
