Sennett’in Karakter Aşınması, yeni kapitalizmde sahip olduğumuz işin kişiliğimiz üzerindeki etkilerini analiz eden bir eserdir . Sennett’e göre karakter, duygusal deneyimlerimizin uzun vadeli boyutudur. Psikolojik bir bütünlük için gerekli olan sadakat, karşılıklı bağlılık ve hazzı erteleyebilme becerisi, karakterimizin çekirdeğini oluşturur ona gore. Sistemin sadece çalışma biçimlerimizi değil, bir insan olarak karakterimizi nasıl kimyasal bir asit gibi erittiğini anlatıyor. Eserde yeni kapitalizmin en belirgin özelliği esneklik vurgusudur,eskiden bürokrasi ve rutin kötülenirdi; şimdi ise esneklik baş tacı. Sennett abi diyor ki; bu esneklik seni özgürleştirmiyor, sadece iktidarın maskesini değiştiriyor. İsim değişir cisim aynı kalır meselesi gibimsi .Artık tepende bir patron yok belki ama önünde duran bilgisayar ekrani veya performans hedefleriyle her an denetleniyorsun. işçilerden ise sürekli değişime hazır olmaları ve risk almaları bekleniyor. Bu muhteşem ötesi düzenin sloganı ise "uzun vade yok" tur. Sürekli değişen projeler, kısa süreli sözleşmeler ve esneklik anlayislari kisinin hayatında kalıcı bir hikaye oluşturmasını engelliyor . Kitapta anlatılan Enrico ve Rico meselesi de tam olarak buna işaret ediyor . İki karakterimiz arasındaki farklarin ilki calışma biçimi ve statüdür Enrico, yirmi yıl boyunca aynı iş merkezinde yerleri silen ve tuvalet temizleyen bir hademe iken işi basit, rutin ve hiyerarşinin en altında sayılabilir . Rico ise babasının hayallerini gerçekleştirmiş, üniversite bitirmiş ve yüksek gelirli (en üst %5'lik dilime girmiş helal olsun dayiogli) bir teknoloji danışmanı olmuştur. İkincisi ise zaman algısı ve kariyerdir . Enrico için zaman doğrusal akarken Rico'nun dünyası ise sürekli taşinmalar ve farklı projeler arasında gidip gelmiş. Enrico
“Bir şehrin sokakları unutulur; ama o sokaklarda yaşanmış acılar insanın hafızasına kazınır.”
Bazı kitaplar vardır; onları okurken yalnızca satırları takip etmezsiniz, satırların arasına gizlenmiş hayatları dinlersiniz. Aksaray’dan Bir Perihan, benim için tam da böyle bir romandı. Kitabı elime aldığımda bir hikâye okuyacağımı düşünüyordum; kapağını kapattığımda ise insan ruhunun derinliklerinde dolaşmış, nice suskunluğa ortak olmuş biri gibi hissettim.
Edebiyatın en büyük gücü, bize hiç tanımadığımız insanların acılarını kendi acımızmış gibi hissettirebilmesidir. Bu roman da bunu büyük bir başarıyla yapıyor. Perihan’ın hikâyesi aslında yalnızca Perihan’ın değil; hayalleri yarım kalan, sesini duyuramayan, kaderi başkaları tarafından yazılan insanların ortak hikâyesi. Bu yönüyle eser, bireysel bir yaşam öyküsünün çok ötesine geçerek toplumsal bir hafızaya dönüşüyor.
Roman boyunca beni en çok etkileyen şey, yazarın insan ruhunu büyük bir dikkatle işlemesi oldu. Karakterler siyah ya da beyaz değil; tıpkı gerçek hayattaki insanlar gibi çelişkileri, pişmanlıkları, korkuları ve umutlarıyla var oluyorlar. Hiç kimse tamamen haklı ya da tamamen suçlu değil. Belki de hayatın en gerçek tarafı tam olarak burada saklı.
Perihan karakteri ise uzun süre zihnimden çıkmayacak kadar güçlü yazılmış. Onun yaşadığı her hayal kırıklığında içim burkuldu, verdiği her mücadelede sessizce yanında yürüdüm. Bazen ona kızdım, bazen hak verdim ama hiçbir zaman kayıtsız kalamadım. Çünkü iyi yazılmış karakterlerin en belirgin özelliği budur; onları yalnızca okumaz, tanırsınız. Perihan da sayfalar ilerledikçe yabancı biri olmaktan çıkıp hayatın içinden tanıdığımız bir insana dönüşüyor.
Aksaray yalnızca olayların geçtiği bir şehir değil; romanın görünmeyen kahramanı. Sokakları, insanları,
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Zengin tüccar Vasili Andreyeviç, kârlı bir arazi satın almak için sert kış şartlarında uşağı Nikita ile yola çıkar. Vasili’nin tek amacı araziyi herkesten önce alarak daha fazla para kazanmaktır. Nikita ise dürüst, çalışkan ve yoksul bir köylüdür; efendisine sadakatle hizmet eder.
Yoğun kar fırtınası nedeniyle yollarını kaybederler. Vasili önce yalnız başına kurtulmaya çalışır ve Nikita’yı geride bırakmayı düşünür. Ancak dışarıdaki dondurucu soğuk ve ölüm korkusu onu derinden etkiler. Sonunda geri döner ve donmak üzere olan Nikita’nın üzerine uzanarak kendi vücut sıcaklığıyla onu hayatta tutmaya çalışır.
Sabah olduğunda Nikita kurtulur, fakat Vasili hayatını kaybetmiştir. Ölmeden önce yaptığı bu fedakârlık, onun para hırsından sıyrılıp gerçek insanlığını keşfettiğini gösterir.
* Para hırsının insanı kör etmesi
* Vicdan ve ahlaki uyanış
* Fedakârlık ve sevgi
* İnsan hayatının maddi kazançtan daha değerli olması
Tolstoy, gerçek zenginliğin para veya mal değil; başkaları için fedakârlık yapabilmek ve insan sevgisi olduğunu anlatır. Vasili’nin son anda yaşadığı değişim, romanın en güçlü yönüdür ve insanın ölümle yüzleştiğinde gerçek değerleri fark edebileceğini vurgular.
Puan vermedi
İnsan bazen bir kitabı okumaz, onun içinde kendini bulur. Dinle Küçük Adam da benim için biraz böyle bir kitaptı.
Çünkü hepimiz biraz “küçük adamız”. Kendi korkularımızın, alışkanlıklarımızın, suskunluklarımızın içinde yaşayan; çoğu zaman haksızlıklardan şikâyet edip yine de onları büyüten insanlarız.
Dinle Küçük Adam, büyük ideolojilerden, siyasetten ya da dünyayı değiştirme hayallerinden önce insanın kendisine dönmesini istiyor. Çünkü dünya, önce insanın içinde bozuluyor. Sonra sokaklara, şehirlere ve ülkelere yayılıyor.
Kitabı okurken birçok yerde durup düşündüm. Çünkü yazarın anlattığı “küçük adam”, yalnızca başkaları değildi. Bir yanıyla bendim, bir yanıyla hepimizdik.
İnsan, özgürlüğü ister ama özgürlüğün yükünü taşımaktan korkar. Gerçeği aradığını söyler ama çoğu zaman alıştığı yalanlarda yaşamayı tercih eder. Belki de bu yüzden dünyada birçok şey değişir, fakat insanın tuhaflığı hiç değişmez.
Bu kitap bir suçlama metni değil. Bir aynadır. O aynaya bakmaya cesaret edenler için rahatsız edici, ama bir o kadar da gerekli bir kitap.
Bazen en zor şey, dünyayı anlamak değildir. Kendimizin neye dönüştüğünü fark etmektir.
Ve kitabın sonunda insanın aklında tek bir soru kalıyor:
Ben gerçekten özgür bir insan mıyım, yoksa sadece alışkanlıklarının içinde yaşayan bir “küçük adam” mıyım?
Puan vermedi
Ya İnsan Yanılıyorsa !
Bence bunu da düşünmek gerek.
Bu kitabın genelinde
" Ya Şeytan Haklıysa ” mottosu
Bir fikirden öte olan bir şeymiş gibi
Okuyucuya sunulması
Ve bu tür bakış açısının
Okuyucuyu düşünmekten ziyade
Bir noktada SANKİ
İnanmaya teşvik ediyormuş gibi
Görünüyor olması hasebiyle,
Okunması durumunda
Bunun göz önünde bulundurulması
Okuyucunun yararına olacaktır.
Yazarın bir suçu günahı yok,
Bir düşünceye siz bile güvenmezseniz,
Başkaları hiç güvenmeyecektir.
Pek çok kimse gibi
Benim açımdan da her fikir
Kıymetli ve özeldir.
Ve ancak, bireylerin değil de
Fikirlerin konuşulup tartışıldığı
Bir yerde, medeniyet
kök salabilmekte olduğundan
Daha çok fikir tartışmamız gerekmektedir.
Herhangi bir kimsenin hakkına
Nora'nın hikayesi ve bendeki izi ꫂ❁1000Kitap
Nora Seed, seni okuduğum için, pişmanlıklarını gördüğüm için, kütüphanende sana eşlik ettiğim için, ve hayata döndüğün için gerçekten mutluyum.Bu kitabı bitirince hissettiğim duygu mutluluktu; Nora'nın hayata dönmeyi seçmesinin mutluluğu...
Kitap Nora Seed adlı karakterin hayattan kopuşunu, yoğun bir depresyon süreci ile beraber hayata küsmesini ve intihara kalkışmasıyla başlıyor. İlaçları aldıktan sonra kendini bir kütüphanede bulan karakter, karşısında küçükken gittiği okulun kütüphanecisi Bayan Elm'i görür; nerede olduğunu sorar. Bayan Elm ona kök yaşamı ile ölüm arasında, kendi kütüphanesinde olduğunu söyler. Bu kütüphanedeki tüm kitaplar Nora'nın farklı farklı pişmanlıkları üzerinden yazılmış olup bunu keşke şöyle yapsaydım anlarında onları öyle yapmış ve hayatı buna göre şekillenmiş yeni hayat versiyonlarından oluşmaktadır. Nora bunun mantıksız olduğunu düşünür fakat bunu Bayan Elm şöyle açıklar: Kuantum mekaniğine ve Sicim teorisine göre bu mümkündür çünkü bir olayın gerçekleşmesi durumunda bir etken farklılaştırılırsa paralel evrenlerde tüm bu ihtimaller farklı versiyonlar olarak yaşanır.(Gerçek hayatta kanıtlanmış veri bulunmamaktadır.) Nora bunu kabullenir ve Pişmanlıklar kitabı ile başlar; buradan pişmanlıklarını düşünür ve olmak istediği hayatlara tek tek gitmeye başlar. Ama nerdeyse hepsinde bir uyumsuzluk, kabullenememe yaşar ve kendini kütüphanede bulur. Fakat bunlar yaşanırken aslında Nora kendi kök yaşamında ölmek istemediğine, hayatın aslında başkaları yüzünden biçtiğimiz rollerden ibaret olmadığını anlar. Ve bu kütüphanede okuduğu son kitabı açar oraya kocaman harflerle "YAŞIYORUM." yazar ardından kök yaşamında kendi yatağında uyanır, sonrasında hastaneye götürülür ve hayata tutunmaya karar verdiğine emin olur.
Kitap sakin akan bir kitap, Nora'nın