Başlıksız ...Şiir
Halsiz
Kimi zaman ruhsuz
Ve Bazen de bensiz
Ama hep hep sensiz...
Liği hissediyorum iliklerime kadar
Her saniyenin her miliminde
Taaaki iliklerime değin..
Başlıksız Şiir
Bir dükkanı vardı ihtiyar adamın.
Şehrin eski çarşısında.
Ahşap ile konuşur,
içinde biriktirdiklerini çizerdi.
Atatürk’ü severdi.
Barış Manço dinlerdi.
Şairdi adam…
Gün yüzüne çıkmamış şiirlerini
bir bardak demli çayla okurdu,
dükkana gelip gidenlere.
Sigarayı severdi adam.
Günde üç pakete,
bana mısın demezdi.
“Yılların alışkanlığı” derdi.
Belki o yüzden
kalbine yenildi.
Öğretmendi adam.
Bir harf öğrettiği için
kölesi olunandı kırk yıl.
Adam, beni “adam” edendi…
(Bugün vefat eden öğretmenim için)
Başlıksız Bir DilegelişHayata Dair
Gök yüzünü başka bir renge boyuyor bugün,
Sokaklarda yankılanan o ses, aslında bir veda.
Zamanın ellerinde birikti koca bir düğün,
Benim sustuğum ne varsa, şimdi o beyaz duvakta feda.
O şimdi evlenecek...
Kiminle uyandığının, kime gülümsediğinin ötesinde bir yer bu;
Artık hatıraların ev sahibi değil, bir yabancısıyım.
Odalar dolusu sessizlik, raflarda yarım kalmış kitaplar,
Ve bir zamanlar paylaştığımız o yolların yorgun yolcusuyum.
Adımları şimdi başka bir kapının eşiğine uzanıyor,
Parmaklarında, başkasının vaat ettiği bir ömür parlıyor.
Benim kurduğum düşler, bir kuş gibi penceremden uçup giderken,
Onun yeni dünyası, benim yüceldiğim yerde kuruluyor.
Artık Yasaklı Bir Hikaye
Yazılmamış mektupları ateşe vermenin tam vakti,
Çünkü artık o isim, bir başkasının kutsalı.
Bir imza atılacak, bir söz verilecek gökyüzü altında,
Ve ben, bu masaldan bu hikayeden ve bu yoldan usulca çekilen o gölge olmalı...
Dilerim;
Bastığı yer incinmesin, seçtiği yol çiçeklensin,
Gözlerindeki o ışık, fırtınalarda hiç sönmesin.
Bana düşen, bu koca şehri ona bırakıp gitmektir,
Sevmek bazen; uzaklardan, sessizce, "mutlu ol" demektir.
Başlıksız Şiir-IVŞiir
Gitmek mümkün değil, Necmiye!
Bu koca şehir mezar oldu kalbime.
Geceler doğuyor gündüzlere,
Avuttuğum sözlerle aklım...
Kandırmak artık mümkün değil!
Anlamıyorsun, değil mi Necmiye?
Belki de vazgeçmek bazen,
Bazen bu kadar da kolay olmalı.
Ben mi ektim yoksa,
Bilmeden bu hüznü kalbime?
Anlamam artık mümkün değil!
Kıskacına takıldım zamanın,
Sert dalgaları dövüyor hayatın.
Gerçek? Aldatmaca?
Çoktan kaybettiğim aklımla,
Koca bir senaryoda mı?
Mümkün değil, Necmiye!
Düşüyor tepemden aşağı,
Düşünceler dolusu.
Sel olsa yine iyi,
Parçalayıp geçiyor içimi, Necmiye...
Bana dayanmam artık mümkün değil!
~isimsz.sair
Başlıksız Şiir-IIIŞiir
Bu şehri terk etmem lazım.
Lütfen alınma, Necmiye.
Adı ağzımı buran adamı
Unutmak lazım.
Üstüme yüklenen,
Bana ait olmayan
Tüm o sorumlulukları...
Uykuda kendi kendine konuşturan.
Bu şehri terk etmem lazım.
Öyle dertlerim olmalı ki!
Suyun tadını falan tartışmalıyım.
Minibüs olmadığı için;
Geç kaldığım işte,
Kahvaltı sofrasında oturanlar olsun.
Öyle dertler ki,
Kurmam gereken dolap;
Bir ayda geleceği için
Umrumda olmasın.
Öyle bir yer ki,
İstesem de karşıma çıkamayacağını bildiğim,
Öyle bir ihtimalin masada olmadığı...
Lütfen alınma, Necmiye.
Bilirsin, gücüm kalmadı
Ne kendimi, ne onları, ne bu şehri
Taşımaya devam edebilmek için.
Tercih yapma alanım kalmadı.
Bu bir zaruriyet, değil mi Necmiye?