“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hayatın bu tozlu ve çakıllı yollarında yürürken her gün kendimden bir şeyler düşürüyorum, yolun sonuna vardığımda ceplerim boş olursa ne yapacağım korkusu sarıyor her yanımı.
Kendimi yürüdüğüm engebeli yolda dökerken çocukluğumu düşünüyorum.
Onunla böyle anlaşmamıştık,
sözümde duramıyorum.
Toplumun dayattığı saçma kuralları kıracak kadar cesur olanlar hayatı, kural memurluğu yapanlardan çok daha hissederek yaşarlar.
Tardise binip küçüklüğümle karşılaşma şansı bulsaydım, ona doğum günlerinde hep küçük kalmayı dile derdim.
Olmaktan çok görünmek üzerine kurulu bu simülasyonda hayatıma küçük bir anomali olarak devam ediyorum. Gel artık beyaz tavşan.