Batuhan Şener
@batuuuuuuu
İşime bakıyorum
Şu anda okuduğu kitaplar
Aslında tüm sorunun devlet olduğunu yazar da fark etmiş. Kitabın her noktasında siyasiler ile yiyici sınıfın birlikteliğine değiniliyor. Fakat sonda sosyalist manifesto tarzı bir şey ile bitiyor. Devletin yarattığı sorunları daha fazla devlet ile çözemezsin dostum. Sorunun tekelci devlet olduğu aşikar. Çözüm de ancak daha az devlet olabilir. Kısaca yerinde tespitler ama yanlış çözüm önerisi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kurgusu ilgi çekiciydi. Tek tek apartmanda yaşayanların iç dünyasına girmek eğlenceliydi. Fakat cümleler o kadar bayattı ki yazık olmuş diye düşündüm.
Karakterler fazla karikatürizeydi. Verilen mesajlar haddinden fazla açık seçikti. Okuyucuya hiçbir şey kalmıyordu resmen yapacak. Bir yerde mesaj verilecekse böyle okuyucunun gözüne gözüne sokulmaz. Hissettirilir ince ince. Ayrıca bakış açısı bir anlatıcıya geçiyor bir kahramana bir gözlemciye. Her numaranın belirli bir tarzı olmalıydı ve bu sonuna kadar böyle devam etmeliydi. Çok daha iyi olurdu muhtemelen.
İçinde alıntı yapmaya değecek güzel cümleler olsa da çoğu hiçbir anlam ifade etmeyen ama uzaktan bakılınca çok edebi duran ıvır zıvır saçmalıklardan ibaretti.
Yine de her şeye rağmen akıcı olduğu için çabucak bitirebildim. En azından sıkılmadım.
Hem oldukça ilham verici, hem akıcı, hem de eğlendiren bir kitap. Fakat konuya maalesef katılamıyorum. Ne hayatın bir anlamı var ne de kişisel menkıbelerin bir kıymeti. Bırak bir şey istediğimizde evrenin yardım etmesini, evren köstek olur o şeye. Her şey ne birdir ne tektir. Bir sürü ıvır zıvır saçmalıktan ibarettir hayat.
E bu fahrettin altun :D okurken her sayfada bugüne kadar yaşananların örnekleri geldi aklıma. Hoş bir kitap. Sadece sonu biraz daha etkileyici olabilirdi. Birazcık klişe geldi. Onu da yazarın tecrübesizliğine vuruyorum artık.
OblomovlukOblomov
Öncelikle kitap beklemediğim kadar akıcıydı. Karakterler ve felsefeleri o kadar detaylı anlatıldı ki hepsiyle kolayca bağ kurabildim. Hatta ana karakterin hayatı ele alış şekli benimkinden ne kadar farklı olsa da yer yer kendisini haklı bulduğumu söylemeden geçemeyeceğim. Kitap bittiğinde getçekten tıpkı söylenildiği gibi "oblomovluklarımdan" kurtulmak için derin bir istek duydum. Aklımda şu cümleler belirdi: Hayat, bir hedef belirlediğimizde ya da hedefe ulaştığımız anda degil o hedefe giden yolculuğumuz ve bu sırada başımıza gelenler ile anlamlıdır. Mutlu olmak için varmak değil yolda olmak gereklidir.