“Eğer, hayatımızın bir an’ına gidip orada sonsuza dek kalacaksınız deseler yalnızca iki şeyden birini seçmek isterdim. Biri, o çocukluğun bahçesindeki ağacın dalına asılı salıncakta sallanırken… Öteki, bütün hayatım boyunca en çok sevdiğim adamla öpüştüğüm ilk gün… Herkes âşık olmanın ortak dilini bulup yazmaya çalışıyordu. Ama aslında bu kadar basitti işte: Birini öptüğünde salıncakta sallanır gibi hissediyorsan âşıksın.”
Odama sığamadım, geceleri uyuyamadım; bazen nefes bile alamadım. yediğim yemek karnımı da doyurmadı. sebebi neydi, biliyor musunuz? iliklerime kadar acıyla doluydum. bir insan acıdan ağlayamaz hâle gelir mi? gelir.. ben geldim.