S
@bayat_kitap
Her okuduğum kitap, bilmediğim bir yanımı yüzeye çıkarıyor belki de okudukça değil, hatırladıkça büyüyoruz.
Şu anda okuduğu kitaplar
Tehlikeli Oyunlar, insanın kendi iç sesine yenildiği, düşüncelerle boğuşup yine de gülümsemeyi başardığı o tuhaf dünyayı anlatıyor.
Hikmet Benol’un içten içe eriyen hayatını okurken, aslında kendi karanlıklarımızı da görürüz; çünkü Atay, insanın kendinden kaçamayacağını ustalıkla hatırlatır.
Dil oyunları, ironisi ve hüzünle karışık mizahı bir arada yürür.
Okur, bir sayfada gülerken diğer sayfada sessizce durup düşünür; işte kitabın büyüsü burada saklıdır.
Kısacası Tehlikeli Oyunlar, insan ruhunun labirentlerinde dolaşan, okundukça derinleşen ve her cümlesi zihinde iz bırakan bir roman
Reklam
Erich Fromm – Sevme Sanatı1000Kitap
Fromm bu kitapta “sevmek bir duygu değil, bir beceridir” diyerek insanın en temel ihtiyacına başka bir pencereden bakıyor. Kitap, aşkı sadece anlık bir heyecan değil; emek, dikkat, sorumluluk ve içsel olgunluk isteyen bir yolculuk olarak anlatıyor.
Okurken, insan önce kendini tanımanın ve iyileştirmenin ne kadar kritik olduğunu fark ediyor. Çünkü Fromm’a göre sevmek, önce kendi içindeki boşlukları tamamlamakla başlıyor.
Kısacası Sevme Sanatı, aşkı romantik bir hayalden çıkarıp gerçek bir ustalığa dönüştüren, durup düşündüren bir rehber gibi. Bitirdiğinde “Ben gerçekten seviyor muyum, yoksa sadece alışıyor muyum?” sorusu ister istemez insanın aklında kalıyor.
Bu kitapta, bir insanın kendini aşma çabasını değil, o çabanın nasıl bir yalnızlığa dönüştüğünü hissettim. Martin’in içindeki ateş önce hayranlıkla, sonra inatla, en sonunda da sessizlikle yanıyor.
Yoksul bir denizcinin, okuma ve yazma tutkusu üzerinden kendi dünyasını kurma mücadelesi, bana insanın kendi elleriyle kendine ne kadar yük olabileceğini düşündürdü.
Martin, bilgiyi ve başarıyı ararken aslında ruhunu da o uğurda tüketiyor. Toplumun dışına çıktıkça daha çok “kendisi” oluyor ama bir yandan da kimseyle tam olarak buluşamıyor.
En çok şu hissi bıraktı bende:
İnsan bazen zirveye tırmandığını sanarken aslında yalnızlığın en yüksek noktasına ulaşır.
Kitabın dili ağır değil ama düşünceleri derin.
Martin’in gözünden bakınca başarı da aşk da bambaşka bir anlam kazanıyor ve sonunda anlıyorsun, insanın en büyük savaşı dünyayla değil, kendi içiyle.
Okurken insanın içine işleyen bir yolculuktu bu…1000Kitap
Bir ailenin toprağından kopuşunu, umudun nasıl bir valiz gibi taşındığını hissettim her satırda. Kuraklıkla birlikte sadece toprak değil, insanların içindeki güven de kuruyordu sanki. Steinbeck, Joad ailesinin hikâyesini anlatırken aslında tüm insanlığın “ekmek, onur ve umut” arayışını gösteriyor. En çok da şunu düşündüm: Yoksulluk, sadece cebin boşluğu değil; bazen kimsenin seni duymadığı bir sessizliktir. Ama yine de Joad’lar yürümeye devam ediyor çünkü insan, bazen yalnızca yürüyerek ayakta kalabiliyor. Romanın dili sade ama vurucu. Her karakter sanki bir sembol: Anne Joad direnciyle, Tom Joad öfkesiyle, Casy ise vicdanıyla insanlığın aynası gibi. Kitap bittiğinde içimde bir ağırlık değil, garip bir farkındalık kaldı: Toprak susuz kalabilir ama insanın içinde yeşeren dayanışma kolay kolay ölmez.
Bazıları kalbimize sessizce dokunur bir daha asla gitmezler.Edebiyat
Kürk Mantolu Madonna, bir bakışın bir ömre nasıl sığabileceğini anlatan en sade, en derin hikâyelerden biri.
Raif Efendi’nin sessizliğinde bir dünya var; Maria Puder’in gözlerinde ise o dünyanın yankısı.
Sabahattin Ali, kelimelerle değil duygularla konuşuyor bu kitapta.
Okudukça değil, hissettikçe anlıyorsun.
Ve son sayfayı kapattığında sadece bir hikâye değil, bir iç sızı kalıyor.