Beyza
@bbeyyzaa
Öncelikle belirteyim ki 
Orhan Kemal 'in okuduğum ilk kitabı olması sebebiyle geç kalmışlığın bir hüznü var üstümde. Böylesine dili sade ve akıcı olan bir yazarı daha önce neden okumadım diye sordum kendime. Bir yandan da El Kızı'nın beni Orhan Kemal ile tanıştırmasından dolayı da kendisini okuduklarım ve sevdiklerimin arasına alıyor Orhan Kemal'i artık daha sık okuyacağım bir yazar olarak kaydediyorum.
Kitabı okurken bir taraftan kaynana Hacer'e müthiş sinirlenirken diğer taraftan Nazan'ın yaşadıklarına içim parçalandı. Orhan Kemal'in "ağlayarak yazdım" demesini şimdi daha iyi anlıyorum. Siz de romanın ana kahramanı El kızı Nazan'ın hikayesini merak ediyorsanız okumanızı tavsiye ederim.
Orhan Kemal 'in okuduğum ilk kitabı olması sebebiyle geç kalmışlığın bir hüznü var üstümde. Böylesine dili sade ve akıcı olan bir yazarı daha önce neden okumadım diye sordum kendime. Bir yandan da El Kızı'nın beni Orhan Kemal ile tanıştırmasından dolayı da kendisini okuduklarım ve sevdiklerimin arasına alıyor Orhan Kemal'i artık daha sık okuyacağım bir yazar olarak kaydediyorum.
Kitabı okurken bir taraftan kaynana Hacer'e müthiş sinirlenirken diğer taraftan Nazan'ın yaşadıklarına içim parçalandı. Orhan Kemal'in "ağlayarak yazdım" demesini şimdi daha iyi anlıyorum. Siz de romanın ana kahramanı El kızı Nazan'ın hikayesini merak ediyorsanız okumanızı tavsiye ederim.
Reklam
Huzursuzluk
Gerçekten de sayfaları çevirdikçe kitabın adı gibi huzursuzluğun arttığını hissedeceksiniz. Meleknaz’ın Zilan’ın ve Nergis’in başından geçenleri okudukça tüyleriniz ürperecek.Ortadoğu’nun ezilen kesimini daha da yakından tanıyacaksınız.Ezidiler hakkında gerçekten geniş bir bilgi sahibi olacaksınız ayrıca kelime haznenize birçok yeni kelime katacağınız güzel bir kitap okuyacaksanız ama dediğim gibi huzursuzluk siz sayfaları çevirdikçe peşinizi bırakmayacak.”Zaten dünyanın hangi köşesinde huzur kaldı ki...” Çok tezat olacak ama yine de keyifli okumalar! Saygıyla...
Öncelikle şunu söylemeyelim ki okumaya karar verdiğimde gerçekten güzel bir kitap okuyacağımı seziyordum ama bende büyük bir etki yaratacak kadar beklemiyordum bunu. Kitap Zeze adındaki sevimli ve bir o kadar da haylaz bir çocuğun hayatı yavaş yavaş öğrenmesini ve ona bu süreçte -önemli ölçüde- eşlik eden arkadaşı Portuga’yla ve Şeker Portakalı ağacıyla (Minguinho) başından geçenleri anlatıyor. (Tabi sadece bu karakterlerle kitabı sınırlandırmak olmaz ama bana büyük bir tesir bırakanlar bu karakterlerdi) Zeze o kadar güzel o kadar samimi o kadar bizden/benden,çocukluğumuzdan/çocukluğumdan bir karakter ki çoğunlukla
gerçekten kendimi kitabın içinde hissedebildim diyebilirim. Ayrıca olaylar karşısında sık sık da ağladığım/gözlerimin dolduğu ya da mutluluk ve hafif bir tebessümle sayfaları karıştırdığım da oldu.Kısacası kitabı okumanızı kesinlikle tavsiye ediyorum ve ayrıca okurken çocukluğunuzdan izler bulacağınıza da eminim.Şimdiden keyifli okumalar diliyorum.Sevgiyle...
