Cengiz Aytmatov’un bu hikayesini okuduğum süreç boyunca aklımdan geçen tek şey aşkın bir insanın aşkı için kendisine yapılan her şeyi nasıl da sadece aşkı için kabul ettiğiydi ama o sonunda anladım ki aşk başkalarına zarar verdiğinde insanın nasıl tepkisiz kalamadığıydı.
İbrahim’in Seydesini son anda gördüğünde ne kadar değiştiğini fark ederek yaptığı hatasının farkına vararak teslim olması hayatta kalmak için savaştığı süreçte katı olan kalbinde ona karşı sevgisinin kaldığının göstergesidir