İpek Ç.
@behzatc
Fransa'da natüralizm akımının öncüsü sayılan Emile Zola'nın Meyhane adlı romanını bitirdim az önce. Boğazım düğümlendi ve mideme bir yumruk oturdu kitabın son sayfalarında. Üstelik belki de umudun, azmin ve başarının hikayesi olabileceğini düşünerek okurken Jervez ve ailesinin alt üst olan ve büyük bir çöküşle sonlanan yaşam öyküsü beni de darmaduman etti. Emile Zola, Jervez ve ailesinin yaşadıklarından yola çıkarak aslında Paris'in varoş sayılabilecek mahallelerinde yaşayan işçilerin sorunlarına değiniyor. Eseri yayınlandığında büyük eleştirilere maruz kalmış olmasına rağmen Zola'nın Meyhane'si zaman testinden geçerek bir klasik olmayı başarmış. Hatta o dönemlerde Amerika'da işçi sınıfının yaşamının konu edildiği roman türünün de doğmasına neden olmuş. Yazar kendisine yapılan eleştirilere karşı kendini savunurken ise şöyle demiş: "Gerçekleri yazdım, romanın kahramanları kötü insanlar değiller, sadece eğitimsiz ve yaşadıkları ortamın yıprattığı insanlar..."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Nasıl başlasam pek karar veremedim. Sanırım hissettirdikleriyle başlamam doğru olacak.
Kitabın sonlarına doğru, bir sahne öyle vurucuydu ki, kendime gelemedim. Bir beş dakika gözlerimi kapadım, karaketerin geçtiği o yollardan geçtim, yaptığı haraketlerin aynısını yaptım, o anı yaşadım. Karakterin başına gelen sanki benim başıma gelmişti. Konuşamadım.
Karakterlerin, yüzlerini, kıyafetlerini görüp, seslerini bile duyabildim desem abartmış olmam.
Kitabın sonlarında, keşke sonsuza kadar devam etse diyebileceğim bir ruh halindeydim. Bir süre okumaya bile ara vermeyi düşünebilirim.
Sanırım beni ne kadar etkilediğini böyle anlatabilirim.
Raskolnikov…Kitabımızın ana karakteri.
Roman, ana karakterimizin hayata bakış açısını, teorilerini, toplumsal ahlakın sorgulanmasını, aile ilişkilerini, dostlarını, düşmanlarını, tüm bunlarla olan ilişkilerini, hem fiziksel, hem ruhsal olarak inceliyor, nakış gibi işlenmiş satırlardan akıyor.
Raskolnikov’un hayatına giren her bir karakteri derinlemesine inceliyoruz ve incelerken onlarla beraber sanki onların evlerine konuk olmuş, o sahne içinde bir köşeden izliyoruz tüm olanları.
Dostoyevski’nin betimlemelerini oturup burada anlatmaya çalışmak, onlara yorum yapmak benim gibi biri için çok ayıp olur ama bu romanında resmen en uç noktaları yaşamış ve biz okurları esir almış yumrukluyor adeta
Romanın Raskolnikov dışında benim için iki ana karakteri daha var. Kız kardeşi Dunya ve Sonya.
Karakterlerin, ne olduklarına, kim olduklarına, yaşayışlarına değinmek istemiyorum. Hepsinin hayatı ayrı bir roman konusu olabilirmiş. Diyaloglarında yatan düşünceler o kadar insana ait olan gerçeklik ki romana anlam katan bir diğer özellik de bu bence.
Romanın sorgulattığı olgular ise, toplumsal ahlak, kurallar, insan olmak, insan olmanın getirdiği davranışların
İsminden dolayı önyargıyla başlamıştım, ilk önce basit bir aşk romanı sandım, birkaç sayfa sonra ise feci yanıldığımı anladım. Duygu ve insan tasvirinin mükemmel işlendiği bir solukta okunacak, ince romancık. Daha sonra "Yok mu başka Sabahattin Ali romanı?" diye dolandırır, bağımlılık yapar.
