Belgin
@belginnur
Türkçe Öğretmenliği
İstanbul Üniversitesi
İstanbul
28 Ocak 1999
95 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
ERASMUS- DELİLİĞE ÖVGÜ
Thomas More’un dostu olan Erasmus, ona ithafen başlıyor eserine. Gülünç olmayana gülünçlük katmak, her beşeriyette deliliği arayıp bulmak amacıyla yazıyor. Bilinç akışı tekniğiyle kaleme alınan eser, çağının çok ilerisinde tespitler içeriyor. Deliliğin konuştuğu, öznel bir bakış açısıyla her tebaaya, her mesleğe ağır yergilerde bulunduğu sayfaları okurken sıklıkla günümüzle karşılaştırmalar yapıyoruz.
Yazarın deyimiyle budalalığa övgüler yağdırıyor fakat tamamen budalaca değil. Çok akıllı bir deli konuşuyor gibi hissettiriyor. Deliliğin yüceltildiği, geri kalan her şeyin taşlandığı bir yergi kitabıdır Deliliğe Övgü. Yöneticiler ve eğitim ile ilgili yaptığı eleştiriler güncelliğini korumaya devam ediyor. Kesinlikle üzerine makaleler yazılması, incelemeler yapılması gereken bir eser. 16. yüzyıldan 21. yüzyıla insanın amacı, sorunu ve insanın kendisi çok da değişmemiş sanki…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Sevgili Arsız Ölüm” Hakkında
Adı bile değişen Akçalı köyünün insanları hem de insan gibi insanları, avuç içlerinizi kanatırcasına yakıyor canınızı. Atiye, Dirmit, Huvat, Seyit, Halit, Nuğber, Mahmut ve daha nice insan ruhunuzun bir noktasını çiğniyor. Birbirinden gerçek karakterler birbirinden büyülü hayatlarıyla rüyalarınıza giriyor. “Allah’ım n’olur bu gerçek olmasın!” dilekleriyle soluk soluğa çeviriyorsunuz sayfaları. “İnsan değişir.” dersleri ile çeşnili cümleler “İnsan değişmez.” sloganlarıyla bölünüyor. Yaşama tutunmak ya da kendini tutamak yapacak hayallerle geçen ömürler. Bilmemek salına binip bilinmezlik denizinde boğulmamaya çalışarak yaşayan insanların mucizesi. Ölüm kaç kere çalar bir insanın kapısını? Ölümü çağırmak mümkün mü? Azrail’e anlaşmak Atiye haricinde bir insana nasip oldu mu? Görünüşe göre ölümle aramız hiç iyi olmayacak. Kitabı kapattım ve bağırmak istedim:
“Ey sevgili arsız ölüm, yüreğin tükensin!”
Yaşlı Adam ve DenizEdebiyat
Seksen dört gündür balık tutamayan balıkçı bir ihtiyarın inancını diri tutarak seksen beşinci günde denize açılmasıyla serüven başlar. Yaşlı adam yaşamını balıkçılıkla sürdürür ve senelerce bu işi yapar. Son zamanlarda üzerinde büyük bir şanssızlık vardır. Yanında çalışan küçük çocuk da seksen dördüncü günün sonunda üzülerek onun yanından ayrılır ve farklı bir tekneye gider. Yaşlı adam; eskisi kadar güçlü olmayan elleri, küçük sayılacak teknesi, senelerdir biriktirdiği tecrübesi ve Afrika’da karşılaştığı aslanların olduğu düşleri ile okyanusun kucağına bırakır kendini.
İşte roman boyunca biz okurlar Yaşlı Adam ve Denizin bu macerasına tanık oluruz. Bir yandan yaşam mücadelesini kazanmak, karnını doyurmak bir yandan da çevresindeki insanların onun balık tutamamasından kaynaklanan acımasız baskısından kurtulmaktır gayesi. Çok geçmeden bir kılıç balığıyla karşılaşır. Kılıç balığı çetindir, en az yaşlı adam kadar mücadelecidir. Yaşlı adam çelimsiz ama tecrübelidir. “Kimse ihtiyarlığında yalnız olmamalı.” diye düşünür. Sürekli küçük çocuğu arar kısık mavi gözleri.
Yaşlı adam ve kılıç balığı arasında güçlü bir bağ olur, kendince bir dostluk kurar adam balıkla. Balığı öldürmek istemese de bunu yapmak zorundadır çünkü “İnsanoğlu yenilgi için yaratılmamıştır.” “İnsan yok edilebilir ama yenilemez.”
Hayatta kalmak, güçlü durmak için yaralı ellerinden ne gelse yapan; kuşlarla, denizle, kılıç balığıyla dost olan bir ihtiyarın ve doğanın çatışmasını anlatan bu acıtıcı roman, insan mücadelesinin kısa bir özeti gibidir. Kitabı okurken insan kendi mücadelesini hatırlar. Ya da hayatının geri kalan döneminde, “Hedeflerime gitmek için açıldığım bu okyanusta köpek balıklarıyla mücadele etmek için yaşlı adam kadar güçlü olmalıyım.” fısıltısını bırakır kulaklarda.
Yaşamak için, var olmak
Türk edebiyatında modern hikayeciliğin öncülerinden olan Samipşazade Sezai’nin sekiz öykülük kitabıdır. Öyküler, sıradan olayların yer aldığıancak anlatımıyla okuru kendine bağlayan etkileyici bir hal alır. Sezai, anlatıma çok fazla önem verir ve bunu eserlerinde örnek neticesinde çok net görüyoruz.
Öykü kitabının önsözünde kendi üslubunu ve öykülerinin konularını nelerden aldığını açık dille belirtmiştir. Kitapta “Arlezyalı” adında bir çeviri öykü de yer alıyor.
Tek solukta bitirebileceğiniz keyifli bir öykü kitabı. Öykü severlerin kesinlikle okuması gereken bir kitap diyebilirim. Öykülerin hepsi birbirinden güzel ve etkileyici olmakla birlikte en beğendiğim, “İki Yüz Elli Kuruşa Bir Asır” öyküsü oldu.
Yazarın adı aslında Ömer’dir ve bu kitabında sekiz yaşına kadar olan anılarını anlatmıştır. Bu anılar Ömer büyüdükten sonra kaleme anılsa da sanki kalemi tutan hala sekiz yaşındaki o sevimli çocukmuşcasına bir anlatım hakimdir.
1800’lerin Osmanlısı ve o dönemin insanlarından anılar da kendini içtenlikle gösteriyor. Özellikle Ömer’in babasını ve babasının yaptığı saraçlık işini anlatırken ahiliğe değinmesi, okula başladığı zamanı anlatırken eğitim sistemine dalması, Ayasofya semtinde kayboluş macerasını söylerken o dönemin Ayasofya civarını okura adeta gezdirmesi gibi kısımlar okuru o dönemde yaşatıyor.
Hem çok neşeli, sevgi dolu hem de çok hüzünlü bir çocukluk geçiren Ömer, bu anıları neden kaleme aldığı sorulursa şu cevabı veriyor:
“Arzu ettim, yazdım. Diyelim ki bu da bir nevi çocukluktu.”
