b
@belinayw
61 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Bir kez yitirilen şey, tamamen yok olup gitse bile, o kayıp sonsuza dek devam eder.
Fakat öldükten sonra kafatasının rafa konularak maşayla vurulması pek kabullenilecek bir şey değil. Öldükten sonra bile içimden bir şeylerin çekilip çıkarılıcağı fikri, beni huzursuz etmeye yetmişti.
birisi pencereden başını uzatıp bana "Yaşamın koca bir sıfır!" diye bağırsa, karşı çıkmak için bir dayanağım yok.
Fakat bir kez daha yaşamımı yeni baştan yaşayabilecek olsam bile, yine aynı tür bir yaşam sürecekmişim gibi bir his vardı içimde. Neden derseniz, o -her şeyi sürekli yitirmekten ibaret olan- yaşam, benim kendimden başka bir şey değil. Benim kendim olmaktan başka çarem yok. İnsanlar beni ne kadar terk ederse etsin, ben insanları ne kadar terk edersem edeyim, birçok güzel duygu ve mükemmel rüya yok olup gitse bile, ben kendimden başka bir şey olamam.
"Onlar arada sırada çukur kazarlar." dedi yaşlı adam. "Herhalde prensipte benim kendimi satranca kaptırmamla aynı olsa gerek. Anlamsız, hiçbir yere ulaşmayan bir hareket. Fakat bunun bir önemi yok. Kimsenin anlama ihtiyacı yok, hiç kimse bir yere ulaşmayı da düşünmüyor. Biz burada hepimiz kendimize ait çukurlarımızı kazıyoruz. Anlamsız hareketler, ilerlemesi olmayan çabalar, hiçbir yere ulaşmayan yürüyüşler... Mükemmel değil mi sence? Hiç kimse yaralanmıyor, hiç kimseye yetişmek gerekmiyor, kimse kimseyi geçmiyor. Zafer yok, yenilgi de yok."
Zaman aşılır aşılmaz, zaman düşüncesi kafadan çıkarılır çıkarılmaz dünyadaki bütün güçlükler, bütün düşmanlıklar silinip gitmiyor mu, yenilgiye uğratılmıyor muydu?
