Nihal
@bellabeth
206 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Benden istenen şeyde gerçekten yanlış bir şey yokken neden hayır diyorum? Şimdi görüyorum ki, kendi karşıt iradem devreye girmiş, kendi benlik duygumun tamamen gelişmediğinin bir işareti. Bir ebeveyn bir çocuk tarafından kontrol edildiğini hissettiğinde, bilinçli seçim yerine kendi otomatik direnci devreye girer. Birçok ebeveyn, kabul edilemez bir talebe boyun eğmemek için bir talepte bulunan çocuğa rahatsız edici bir şekilde yanıt verecektir ki bu bilinçli ve sevgi dolu bir karar vermekle aynı şey değildir. Bir ebeveynin inatçı direnci ile karşı karşıya kalan bir çocuk daha da endişeli ve talepkar hale gelir.
Reklam
Ödüllerin -pozitif zorlama olarak adlandırılabilecek şeyler- kullanımı, uzun vadede tehdit ve cezadan veya olumsuz zorlamadan daha iyi işlev görmez. Ödülde, çocuk ebeveynin en az cezada olduğu kadar kontrol etme arzusunun varlığını hisseder.
Güçlü bir savunma sadece ortada bir tehdit olduğu için vardır ve çocuk sadece güçlü bir benlik duygusu yeterince gelişmediği için tehdit altında hisseder. Yani, sorunun temeli çok güçlü olmaktan ziyade, benliğin iç çekirdeğinin, gerçek iradenin gelişiminin engellenmiş olmasıdır. Bu yüzden inatçı, iradeli ve benzeri çeşitli yakıştırmalar güçlü bir iradeye değil, bir kişinin eksikliğine işaret eder.
Bu bağlamda öz düzenlemenin “kişinin öfkesini kontrol etmesiyle” bir ilgisi yoktur. ‘Öfke’ dediğimiz şey sadece otomatik bir anksiyete tepkisidir. Kaygı hissine tahammül edemeyen bir kişinin tepkisidir. Öz düzenleme, kaygının yokluğu değil, en azından en başta değil, bir kişinin kendi kaygısını tolere etme yeteneğidir.
Bu gerginlik, çocuğun muhalifliğinin ebeveynlerde yarattığı kaygıdan beslenir ve onunla büyütülür. Bu tür bir kaygının, ebeveynlerin kontrolü kaybetme korkusu, başka bir aile sahnesinin mahvolmasından duydukları öfke, çocuk tarafından bu kadar saldırıya uğramaktan duydukları duygusal acı ve başından engellenmeyecek olursa, çocuklarının kötü davranışlarının yaşlandıkça çok daha kötünün habercisi olacağı gibi birçok kökeni vardır. Kısacası, çocuk ebeveynlerin kaygısını tetikler. Endişeli ebeveynler, öz düzenlemeye girmeden küçük çocukların karakteristik davranışlarına geri döner: dürtüsellik, öfke, fiziksel eylem veya çaresizlik. Bu şekilde yaklaşılan DEB’li hiperaktif çocuk, sürekli artan ve görünürde geçirimsiz bir düşmanlık veya korkulu bir şekilde kendini gösteren daha büyük bir kaygıya itilecektir.
Reklam