Nihal
@bellabeth
206 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Suçluluk, DEB’li bir yetişkinin kaçmak için ormanlarda sürüneceği bir duyguya çok değerli bir örnektir. İnsanların psikolojik güvenliklerinin ne pahasına olursa olsun suçluluk duygusundan kaçınmada değil, bununla yaşamayı öğrenmede yattığını anlamaları bazen zordur.
Reklam
Kendini kabul etmek ‘uçan pasta’ gibi soyut bir kavram değildir çünkü etrafta yüzen, kabul edilmek için yalvaran soyut bir benlik yoktur. Benlik kendimizi deneyimlediğimiz gibidir: Bir an mutlu, bir sonraki an endişeli; sabah kendinden emin, suçlu ve öğleden sonra utanç duyan; şimdi verici sonra muhtaçtır. Sorun, bu değişen ve çelişkili duygulara sahip olmamız değil, sorun onlara karşı çok şartlı bir tutum sergilememizdir. Bazılarına tutunmak, diğerlerini uzaklaştırmak isteriz. Bunda, çocukken sadece kişiliklerimizin onlar için rahatsız edici olmayan yönlerini görmeyi tercih eden ebeveynlerimizi birebir yansıtırız. Yani kendini kabul etmek, hayatımızın her anında kendini beğenmek hatta hayranlık duymak anlamına gelmez ancak bizi rahatsız eden duygular da dahil olmak üzere tüm duygularımıza hoşgörüyle bakmak anlamına gelir.
Kişinin kendisi olabilmesi için, kendisinin ne olduğuna dair bir fikri olmamalıdır. Bu açıdan bakıldığında, hayatın gaflarının bile kendi anlam ve değeri vardır; ara sıra gidilen yan ve yanlış yolların, gecikmelerin, “alçakgönüllülüklerin”, asıl görevden uzak görevlerde boşa harcanan ciddiyetin.
FRIEDRICH NİETZSCHE
Bu hikayeler, empatiden daha acı verici ve daha az etkili bir şeyden bahsediyor: Özdeşleşmeden. Bir kişi empati kurduğunda, bir başkasının duygularını anlayabilir ve hatta paylaşabilir ancak bağımsız ve yararlı eylemde bulunma yeteneğine sahip, ayrı bir birey olarak kendinin bilincindedir. Özdeşleştiğinde ise bu sınır kaybolur. Sanki kurban kendisiymiş gibi tepki verir. Kurbanın aşağılanmasını, çaresiz öfkesini, utancını hisseder. Bu, etkili bir şekilde harekete geçebileceğini hisseden bir yetişkinin ruh hali değildir: Bu bir hafıza durumudur. Geçmişin pençesine yakalanmıştır.
Birkaç yıl önce Toronto’da yapılan bir araştırma insanlara umutsuz, savunmasız veya yalnız hissedip hissetmediklerini sorarak erkeklerin kadınlardan daha yüksek öz saygıya sahip olduklarını belirledi. Erkek katılımcılar bu tür duyguları reddetme eğiliminde olduğundan, çalışmanın sonuçları bu şekilde oldu. Araştırmacılar ölçtükleri şeyin aslında öz saygı değil negatif duyguların inkar edilme ve bastırılma seviyesi olabileceğinin farkına varamamışlar gibi görünüyor, düşük saygının en belirleyici özelliği.
Reklam