Sonra fikirlərdən ayrılıb monoton həyatıma davam edirdim... Etmək istəyirdimmi? Onu belə bilmirdim. Yox olmaq, toz olmaq, bəlkə, balacalaşıb bir qarışqa olmaq istəyirdim. Ən yaxşısı bir əşya olmaq, heç nə hiss etməmək...Təsəllini uzaq ölkələrdə axtarmaq...Bir ümid işığı, bir "bəlkə" ...
Heç bu qədər səmimi olmamışdım. Heç bu qədər gecikməmişdim özümlə səmimi olmağa...
uzun müddətdir məndən yan gəzən, uzaq duran qorxu... Heç yaşamadığım qorxu... Bəlkə də, nə zamansa yaşayıb unutduğum qorxu... Bu qədər güvənib, bu qədər "bölüşmək" qorxusu... "Güclüyəm, bitdi" deyib, arxasında dura bilməmək qorxusu... Özüm üçün yaratdığım "güclü qız" obrazının əlimdən, üzümdən axıb getdiyini hiss edirdim. Heç oynaya bilmirdim o obrazı son zamanlar. Beynim də, bədənim də başqa yerə meyil edir, başqa insan olmaq istəyirdi. Bəlkə, daha sərt, daha bivec, daha cəsur... Bəlkə, daha güclü... Daha və daha... Öz qurduğum dünyamda məğlub olurdum. Heç bu qədər zəif olmamışdım. İçimdəki sıxıntının səbəbini
özümə belə etiraf edə bilməyəcək qədər zəif...
İnsan elə bilir ki, bütün bu qorxularının, əndişələrinin yeganə çarəsi nəsil yetişdirmək, özündən sonra nəvə-nəticə qoymaqdır. Amma gəl baxaq elə bəşəriyyətə,
xalqlara töhfə vermiş əzəmətli şəxsiyyətlərə, bəlkə, onlar hamısı, övladlarının sayları ilə ad qoyub gediblər?! İnsanın ölməzliyi üçün nəsə yaratmağı lazımdır. Doğub-törəməyi deyil. Ona qalsa, həşəratlar
günə qırx bala doğur, amma
özün də bilirsən ki, nə qədər alimlər, ixtiraçılar, yazıçı və şairlər bəşəriyyətə fayda verərək dünyada iz qoyub gediblər. Yəni özündən sonra iz qoymaq istəyirsənsə, bunun çoxlu yolları var. Çox az bir qismini nəsil yetişdirmək, doğub-törəmək təşkil edir.
Arzusuna çatdığımız şey onsuz da ona çatan kimi dəyərdən düşəcək. Bizim üçün əlçatmaz görünən bir şey əlimizin içində olarkən bizi xoşbəxt edə bilmir. Çünki gözümüz, qəlbimiz onda bizim üçün həqiqi lazım olan şeyi tapmır. Bu axtarışlar davam etdikcə xoşbəxtlik və aramlıq uzaqlaşır, ölüm isə daha da yaxınlaşır; ömür bitir...