Bir defasında İnsanlığın Efendisi Hz. Aişe (r.a.) nin evinde ayakları açık olarak oturuyordu. O sırada cihanda en büyük ve en sâdık Peygamber dostu Hz. Ebû Bekir (r.a.) geldiler ve izin istediler. Kendilerine izin verildi ve içeri girdiler. Sonra Hak ve adalet güneşi Hz. Ömer (r.a.) geldi, izin istedi, ona da izin ve-rildi. O da gelip Âlemin Fahri'nin yanına oturdu. Peygamberler Peygamberi hallerini değiştirmediler. Daha sonra hilim, hayâ, edep, ahlâk ve yumuşaklık âbidesi Hz. Osman (r.a.) geldi izin istedi. Ebedî hayat müjdecisi derhal hallerini değiştirdiler ayaklarını örttüler. İzin verdiler. İçeri girdi.
Cihan peygamberi dostlariyle bir müddet sohbet etti. Ve sonra dağılıp gittiler.
Onlar gittikten sonra Hz. Aişe (r.a.) Validemiz Allahın Sevgilisine dediler ki:
-Ey Allahın Resûlü! Ebû Bekir (r.a.) geldi, durumunuzu değiştirmediniz; Ömer (r.a.) geldi, hâlinizi bozmadınız; amma Osman (r.a.) gelince mübarek ayaklarınızı örttünüz, bunun sebebi nedir?
Âlemlerin Efendisi gökleri ışıldatacak şekilde tebessüm ederek buyurdular:
-Yâ Âişe, Melekler bile Osman'dan hayâ ederler. Ben niçin etmeyeyim?
Hz. Osman ( Radıyallahu Anh )
Hz. Osman ( Radıyallahu Anh )
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir gün öldüğümde kimse mezaramın başına gelip ağlamasın çok severdik demesin çünkü hiç biriniz sevmediniz ben her gece öldüm hiç biriniz görmediniz."
Ta uzak yollardan
Koştum, geldim senin kollarına
İçimde yanan hasretinle ben
Baktım durdum senin yollarına
Sensizlik bir ölüm sanki
Varlığın hayal iken yokluğun en gerçek halisin, sen bende yok ben sende hiç olmadım ki . Sadece sensizliğin aşkı vardı birde bendeki sensiz olan SEN ..