Güzel bir gün ölmek için
Ernest Hemingway'in 1929 da yayımlanan eseri 
Silahlara Veda savaş karşıtı bir eserdir. Yazar bu kitabın sonunu 47 kere tekrar yazmıştır. Alternatif sonlar ve yazarın taslak olarak yazdığı notlar 27. Baskının son kısmına eklenmesi harika olmuş. Bu kısımdan görüleceği gibi aslında daha çarpıcı, daha edebi ve felsefi sonlar yazmasına rağmen kendi yazım tekniği ile sade bir sona yer vermiş. Bu sadelik insanın günlük hayat akışının sadeliğini öne çıkararak buzdağı tekniğinin harika kullanımıdır. Günlük yaşantı sadedir ölümler, doğumlar vs. ancak günlük yaşamın olağan akışı içinde akan olayların altında tonla acı tonla keder barındırır. Hiç kimse bir kelime dahi etmese bile bu acıyı ve insana verdiği yükü kavrayabilir. İşte böyle bir eser bu kitap.
Savaşın acımasızlığını, bir hiç uğruna savaşta öldürülen insanları, kan boşalır gibi gelen acıları edebi bir dil yerine sade bir dille anlatarak bu duyguları okuyucuya bırakmıştır. Okuyucu bu acılar karşısında kitabın nasıl bu kadar sade bir dile sahip olduğunu görünce "bu acılar daha edebi betimlenebilirdi" der ancak kitabın amacı zaten okuyucuya bunu dedirtmektir.
Kitap akarken Ernest Hemingway'in düşüncelerine de rastlıyoruz. Düşünen herkesin ateist olduğu. Tanrı eleştirisi. Savaş başlatan kişilerin halk tarafından kurşuna dizilmesi gerektiği ki mussolini'nin 2. Dünya savaşı sonrasında italyan devrimci halk tarafından ayaklarından asılmasını vurguluyor. İnsanların savaşlara iyimser yaklaştığını sevdiklerinin savaşa gittiğinde ya da günümüzde terör operasyonlarına katıldığında onun başına bir şey gelmeyeceğini ya da ufak bir kurşun yarasıyla döneceğini düşündüklerini ancak gerçeğin hiç böyle olmadığını, savaşa gönderdikleri sevdiklerinin paramparça olduğunu söylüyor. Bununla beraber savaşın gerçeklerinden bahsetmeye devam eder. Askerlerin savaşamayacakEdebiyat
Ernest Hemingway'in 1929 da yayımlanan eseri Silahlara Veda savaş karşıtı bir eserdir. Yazar bu kitabın sonunu 47 kere tekrar yazmıştır. Alternatif sonlar ve yazarın taslak olarak yazdığı notlar 27. Baskının son kısmına eklenmesi harika olmuş. Bu kısımdan görüleceği gibi aslında daha çarpıcı, daha edebi ve felsefi sonlar yazmasına rağmen kendi yazım tekniği ile sade bir sona yer vermiş. Bu sadelik insanın günlük hayat akışının sadeliğini öne çıkararak buzdağı tekniğinin harika kullanımıdır. Günlük yaşantı sadedir ölümler, doğumlar vs. ancak günlük yaşamın olağan akışı içinde akan olayların altında tonla acı tonla keder barındırır. Hiç kimse bir kelime dahi etmese bile bu acıyı ve insana verdiği yükü kavrayabilir. İşte böyle bir eser bu kitap.
Savaşın acımasızlığını, bir hiç uğruna savaşta öldürülen insanları, kan boşalır gibi gelen acıları edebi bir dil yerine sade bir dille anlatarak bu duyguları okuyucuya bırakmıştır. Okuyucu bu acılar karşısında kitabın nasıl bu kadar sade bir dile sahip olduğunu görünce "bu acılar daha edebi betimlenebilirdi" der ancak kitabın amacı zaten okuyucuya bunu dedirtmektir.
Kitap akarken Ernest Hemingway'in düşüncelerine de rastlıyoruz. Düşünen herkesin ateist olduğu. Tanrı eleştirisi. Savaş başlatan kişilerin halk tarafından kurşuna dizilmesi gerektiği ki mussolini'nin 2. Dünya savaşı sonrasında italyan devrimci halk tarafından ayaklarından asılmasını vurguluyor. İnsanların savaşlara iyimser yaklaştığını sevdiklerinin savaşa gittiğinde ya da günümüzde terör operasyonlarına katıldığında onun başına bir şey gelmeyeceğini ya da ufak bir kurşun yarasıyla döneceğini düşündüklerini ancak gerçeğin hiç böyle olmadığını, savaşa gönderdikleri sevdiklerinin paramparça olduğunu söylüyor. Bununla beraber savaşın gerçeklerinden bahsetmeye devam eder. Askerlerin savaşamayacak
Öncelikle şunu söylemeliyim ki çok keyifle okudum. Umarım hak ettiği değeri görür. Genç yazarların desteklenmesi çok değerli ve böyle bir girişim yüreklendirilmeli, cesaretini kutluyorum.
Her bölümde iki dünya arasında geçiş yapmak okuma deneyimini rahatlatmış. Bölümler daha kısa sürede bitiyor gibi hissettiriyor ve daha çok okutuyor. Cemil’in peşine düştüğü ortam bana yabancı dizilerden The OA 2. Sezonu anımsattı, o zaman da çok beğenmiştim hikayenin bilim kurgu yansımasını şimdi de aynı şekilde hoşuma gitti.
Okurken duygularıma hakim olamadım, sinirlendim. Hikayenin beni böylesi içine çekeceğini beklemiyordum. Anlatı çok kaliteli, fantastik evren kurmak zaten zor, Türkiyede daha da zor.
Normalde savaş sahneleri filmde de kitapta da olsa beni çok sıkar ve koparım muhakkak ama sık sık okuyucuya farklı karakterin gözünden baktırmak merakı diri tutuyor.
Üstelik alt başlıklarla bölüm değiştikçe kitabı elinizden bıraksanız bile her geri aldığınızda hikayeye dalmakta hic zorluk çekmiyorsunuz.
5 Diyar’ın içine dalınca yaşadığım gerçeklikten ışınlandım sanki. Böyle olacağına inanmakta zorlanırım genelde. Beklentimin üstünde çıktı. Çok sağlam bir hikayesi ve dolu doku karakterleri var.
Benim favorim Silvanni ve Kieva’ydı galiba, Faraen-Consilius ikilisini de kalbimden söküp atamıyorum. Deneyimlediğimiz dünyada ise ben Harun’un yalnızlığını ve kırgınlıklarını paylaştım daha çok. Ama gidişatının. beni fazlasıyla tatmin ettiğini söyleyebilirim. 510 sayfalık bir kitap için iyi ki okumuşum dedirtmek düşünüldüğü kadar kolay değil, başından sonuna beni hiç kopmadan içinde tutması, her bıraktığımda karakterleri. özletmesi, merak ettirmesi başarılıydı benim nezdimde. Okuduğunuza değecek bir kitap.
İkinci kitabı okumayı sabırsızlıkla bekliyorum. Seri haline geleceği günü gözümde
Reklam
Kişisel gelişim kitaplarına karşı toplumumuzda bir ön yargı mevcut. Aslında ben öyle birisi değilim.
Doğru kitabın doğru kişilerde maksimum etkiyi sağlayabileceğine, Pollyanna olumlaması dışında realist bir akışta yazılmış tüm kitapların insanı geliştirebileceğine ve faydalı olabileceğine inanıyorum.
Ancak bu kitabın kimseye 1 - 2 altı çizili cümle ve meditasyon tekniği dışında fayda sağlayacağına inanmıyorum.
Öncelikle okunması çok çok yorucu bir kitap. Sürekli bir terapi - olumlama - durum değerlendirmesi - uzun soluklu cümleler. Bunlar sindirilmesi gereken, üzerinde uzun uzun çalışılması gereken ince detaylar. Yazar resmen bir solukta bombardımana tutmuş okuyucuyu.
Ve kitap boyunca bir şeylerin farkına varmasını ve uyanışını beklediğimiz o karakter kitabın son sayfalarında çarçabuk o noktaya erişiyor. Sanki yazar yazmış yazmış yazmış, en son sıkılıp çarçabuk toparlamış gibi.
Çok büyük umutlarla başladığım ama belki aklımda 1 - 2 cümlenin kalabildiği bir kitaptı.
Okudum ama nasıl okudum ben bile bilmiyorum..
Agatha Christie hayranlığımdan dolayı sahafta bulup bir heyecanla aldım ama beklentimi sanırım çok yüksek tutmuşum. Kendimi olay örgüsüne bir türlü adapte edemedim, tam bir yazarın diline alıştığım anda farklı bir yazar devralıyor ve olay bende tamamen kopuyor. Kitapta 2 bölüm var ilk bölümden zaten hiçbir şey anlamadım… 2. Bölüm bana daha iyi geldi 179 sayfalık kitabı elimde sündüre sündüre 4 günde ancak bitirdim hem çok yavaş ilerledi hem dili zordu anlayacağınız bir Agatha Christie kitabı gibi düşünmeyin ve beklentinizi çok yüksek tutmayın! Okuyup anlamış olana da burdan saygılarımı sunuyorum.
Herkese şimdiden iyi okumalar
Sağlıkla ve kitaplarla kalın
Agatha Christie hayranlığımdan dolayı sahafta bulup bir heyecanla aldım ama beklentimi sanırım çok yüksek tutmuşum. Kendimi olay örgüsüne bir türlü adapte edemedim, tam bir yazarın diline alıştığım anda farklı bir yazar devralıyor ve olay bende tamamen kopuyor. Kitapta 2 bölüm var ilk bölümden zaten hiçbir şey anlamadım… 2. Bölüm bana daha iyi geldi 179 sayfalık kitabı elimde sündüre sündüre 4 günde ancak bitirdim hem çok yavaş ilerledi hem dili zordu anlayacağınız bir Agatha Christie kitabı gibi düşünmeyin ve beklentinizi çok yüksek tutmayın! Okuyup anlamış olana da burdan saygılarımı sunuyorum.
Herkese şimdiden iyi okumalar
Sağlıkla ve kitaplarla kalın
Puan vermedi
Bu kitap ve bu tür kitaplarda
Yer almakta olan zihniyeti
Dünyaya egemen kılmak için
Uğraş vermekte olan kimselerin amacı,
Bireyleri daha fazla bencil / bireysel
Ve kibirli yapmaktır.
Bu 3'ü birbirinin aynı gibi görünse de
Esasında her adımda birbirini tetikleyen
Ve bir bakıma her aşamada
Medeniyeti çökertmek adına
Dünyaya servis edilen
Ve geniş kitlelerce de kabul görmüş olup
İşlerin biraz daha kontrolden çıkmasına
Olanak sağlamakta olan
Birbirinden ayrı 3 farklı basamaktır.
Ve bu 3'ü bir araya gelince
Medeniyet çökmeye başlıyor.
Bencil bir kimse, sadece kendini düşünür.
Bireysel olan, sadece ve sadece
Kendi çıkarlarını gözetir ve kibirli olan ise
Ben, Ben ve Sadece ben dediğinden,
İstediğini yapmayı kendine hak görmektedir.
Bunlar da medeniyeti çökertmek için
Zaten yeterlidir...
Yasa 2 : Dostlarınıza güvenmeyin,
"KRAL ŞAKİR LÖMPENCE MASALLARI"
"Bir vardiya dört yoktu. Doğru ve yanlışın ayırt edilemediği yıllarda, Mirket adında bir bilim hayvanı yaşıyordu."
"Ya bildiğimiz masallar aslında hiç de öyle olmasaydı?" sorusundan yola çıkan yazar, çocukluğumuzun ezberlenmiş hikâyelerini modern, sorgulayıcı ve muzip bir dille yeniden yorumluyor. Amaç ne eğitmek ne de ahlak dersi vermek; sadece eğlendirirken düşündürmek.
Masallar denince genelde aklımıza ne gelir? Kurt tarafından yenilen kırmızı başlıklı masum bir kız? Cam terlikle prens avlayan bir külkedisi? Yoksa burnu uzadıkça uzayan yalancı bir çocuk mu?
"Kurt geldi!" diye bağıran çobanı hepimiz biliriz. Ama ya bu çocuk aslında sadece önyargılı biriyse? Ya köylüler onu hiç ciddiye almadığı için o da "madem öyle, o zaman gerçekten yalan söyleyeyim" dediyse? Bu kitapta efsanevi yalancıya bambaşka bir pencereden bakıyoruz. Belki de asıl yalancılar başkalarıdır, kim bilir?
Pinokyo'nun okulu asma ve maceradan kaçışını biliriz. Peki ya bu sefer gerçekten okula gitmek isteyen bir Pinokyo ile karşılaşırsanız? Burnu uzasın ya da uzamasın, bu tahta çocuğun tek bir hedefi var: sıraya oturup ders dinlemek! Ama tabii ki kader onun bu masum isteğine gülüyor ve işler hiç beklendiği gibi gitmiyor.
Külkedisi bu masalda bir kurtarıcıya ihtiyaç duymuyor!
Evet, yanlış duymadınız. Bu Külkedisi cam terliğini kaybetmiyor, prens bekleyen bir prenses değil. O kendi kendisinin kurtarıcısı! Cücelerle takılan, kendi sorunlarını kendi çözen ve kimsenin yardımına ihtiyaç duymayan bir Külkedisi. Prens arka planda kalsın, bu sefer işler değişiyor!
· Mirket: Laboratuvarını korumaya çalışan, ama her seferinde kaos çıkaran bilim insanı.
· Canan: Merakıyla yalan söylemezliği arasında kalmış, kendiyle çelişen bir karakter.
· Keçi Necmi: Ne olduğu belirsiz, ama
Reklam
Reklam