Puan vermedi
//KİTAP TAVSİYEM
"KUZGUN YEMİNİ"
//ALINTILAR
#Karanlık her zaman korkutucu değildir, bazen de öğreticidir...
#En büyük korku bilinmeyen değil, insanın henüz tam keşfedemediği kendi zihnidir;çünkü adalet de zulüm de önce orada başlar...
#Bazı karanlıklar anlatılmadıkça büyür...
#Bazı hikayeler yazılmak değil, susmamak için doğar...
#Bilinmezlik kapının ardında kara bir kuyu gibi bekliyordu...
#Zaman yalnızca akmıyor, insanın üstüne çörekleniyordu...
#Düşünceler bazen insana bir tabanca gibi doğrulabilirdi...
#Gölge karanlığı değil aydınlığı getirecek...
#Bazen dönmek iyidir, nereye olursa olsun...
#Doğrular acıtır...
Dönüşen birinin ardından koşan herkes, bir noktada aynı karanlığa girer..
#Bazı sorular soruldukları anda anlamını yitirirdi..
#Hiçbirşey söylememek en doğru cümleydi...
#Bazı mesajlar anlaşılmak için değil, uyanmak için yazılırdı...
#Bir insanın içinde bu kadar karanlık olabileceğini... Sevginin bazen insanı kurtarmadığını... Geç farketmişti...
#Bazı sorular insanı hayatta tutmaz;sadece daha çok acıtırdı...
#Yüreğinin ortasından kırılmıştı, nasıl onarılacağını bilmiyordu...
#İnsan her zaman gerçeğin iyileştirdiğine inanır...
#Bir insanın sevdiği birini kaybetmesinden daha önemli ne olabilirdi?
Yanılmış olmak...
#Bazı anlar vardır, yaşanmasa hayat devam eder, yaşandığında ise insanın içinden bir şey kopar...
#Hiçbir şey aydınlığa erişmemişti, aksine herşey karanlığa gömüldü...
#Bazen doğru olan şey, insanın en büyük yanlışıydı...
#Bazı pişmanlıklar ses istemezdi., sessizce insanın içine çöker orada kalırdı...
#Gölgeler ölümsüzdür...
#Tehlike geçmişte kalmazdı, şekil değiştirirdi...
//KİTAP HAKKINDA
Spoiler! Raskol'un iç dünyasına baktım, buyurmaz mısın?·849 syf.·
10/10
2026 88. kitabı
Kitabı okumadım...
Petersburg şehrinde gezinen bendim. Kutu gibi odada kaldım; kapıyı açmak için yatağımdan kalkmama gerek kalmayacak kadar küçük bir odada...
Üniversite öğrencisiydim. Kendi dünyamda, hiç kimseyi almadan yaşadım; yaşamak denirse...
Parasızdım fakat bunu dert etmiyordum. Çünkü elimdeki son kuruşları dahi yardıma muhtaç insanlara veriyordum. Bu onları sevdiğim için değil, o an onu yapmak istediğim içindi.
Aileme karşı sürekli bir borç altında kalıp minnet duyguları beslemek yoruyordu. Bir şeyler yapmalıydım ama bunu üstümdeki pejmürde elbiselerle yapmak ağırıma gidiyordu. Dilenebilirdim, evet, evet dilenmek... Ama kibrim buna müsaade etmiyordu. Kimseden karşılıksız bir şey almaya alışkın değildim. Bu, onların alanıma girmesini kolaylaştırdığı için buna müsaade edemezdim.
Çünkü ben özel bir ruhtum... Belki de ruhum, Napolyon'un evrimleşmiş hâliydi. O benim durumumda olsa acımadan kılıcını savurur, öldürür ama sorgulanmazdı. Çünkü o bir kahramandı. Neden ben de kendi zihnimin imparatoru olmayayım ki?
Zihnim, para kazanmaya çalışmadığı kadar kusursuz bir cinayet planı yaptı(!).
Evet, çünkü o iğrenç bir kadındı. Ölmeyi hak ediyordu! Boşuna oksijen masrafı! Yeryüzünden bir pisliğin gitmesine neden olmak!
Ahh, harika...
Bunu ancak benim gibi yüce düşünceler sahibi biri yapabilirdi...
Yaptım da...
Ama hayır, hayır! Duraklamam pişmanlık gibi görünmesin. Pişman değilim. Yine olsa yine o baltayı alabilirim...
Ama bu hezeyanlar da neyin nesi?.. Ahh, bu halüsinasyonlar!
Nefret ediyorum. Herkesten nefret!
Yaşadığım gerçekler hiç de hayalimdeki gibi tatminkâr değil...
Neden beni suçlu görüyorsunuz?
Bir adamı öldürmek madem suç, peki içkiye sarılıp da ailesini yok eden zihniyet? Bu da bir cinayet değil mi?
Svidrigaylov gibi arzularının peşinde
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
bu kitabi nereden gordum kimin onerisiyle kitapligima ekledim bilmiyorum ancak kendi inisiyatifime kalmadigina eminim. baslamadan once 100 sayfalik bir kitap meh beni ne kadar etkileyebilir ki diye dusunuyordum ve oyle bir ters kose oldum ki yorum yazmaya verdigim uzun arayi sonlandirmaya niyetlenecek kadar buyuk bir ters koseydi. yazmaya, kitap okumaya yeniden basladigim ve bunun ozellikle dogum gunume denk gelmis olmasi cok huzurlu hissettiriyor. sanki kalemim de dilim gibi tutukluk yapmisti. bugun bunu ufak da olsa kiracak bir adim atmanin gururu var uzerimde. ama kitaba donecek olursak oyku kitaplarini sevmedigimi sanirdim. kendine baglayacak kadar uzun olmamasi beni dehsete dusururdu. belki dizileri filmlere tercih edisim de bundandi. ama iyi bir oyku okuyana kadarmis sanirim, bu kitaba kadarmis. ask kitaplarini cok seviyorum, ucuz ask romanlarini da yuksek perdeden yazilmis hikayeleri de. yazarin aska olan bakis acisini kitabinda hemen hissediyorsunuz, genel tavrini da kendimle cok ozdeslestirdim. bu sozler buraya benim zihnimden cikip gelmis olmali diye dusundum. ozellikle boyle konularda yalniz dusunmedigini bilmek cok rahatlatiyor. feminist bir kadin yazar! o zamanda olacak is mi eyvah! icinde bulundugu doneme ragmen ustaca kaleme almis kitabini. nispeten duragan sayilabilecek bir hikayede sayfalari nasil heyecanla cevirdim ben de bilmiyorum. son sayfada tuylerim diken diken oldu. yeni bitirdigim halde hemen suan tekrar okumak istemem saka degil. kendime diger kitaplarini da okuyacagimin sozunu vermekle yetinip uyuyacagim zira saat 04.00'e geliyor
Bir insan doğuştan canavar olmaz. Bazen insanlar onu buna dönüştürür.
Herkes ona Kızıl Şeytan diyor. Ama hikâyesini bilenler çok iyi biliyor ki o aslında bir Kızıl Melek.
Lana'nın hikâyesi öfkenin, kaybın ve adaletin ne kadar ince bir çizgiyle birbirinden ayrıldığını yüzünüze tokat gibi çarpıyor.
Her kitapta geçmişine ait yeni bir parça öğreniyoruz ve her yeni detayla birlikte onu yargılamayı biraz daha bırakıyoruz.
Çünkü bazı insanlar kötü doğmaz.
Bazı insanlar, insanların kötülüğünün eseridir.
Bu kasaba sıradan bir kasaba değil. İçinde çürümüşlüğün kol gezdiği, gücü elinde tutanların kendilerini dokunulmaz sandığı ve korkunun yıllardır herkesi susturduğu bir yer.
Lana'nın ailesini yok ettiler.
Hayatını çaldılar.
Ruhunu paramparça ettiler.
Sonra da ortaya çıkan kadına "canavar" dediler.
En acı kısmı ne biliyor musunuz?
Kurgu olduğunu bilsem bile bazı sayfalarda gözlerim doldu. Çünkü dünyada buna benzer acıları gerçekten yaşamış insanlar olduğunu bilmek insanın kalbine ağır geliyor.
Kim demiş polisiyede ağlanmaz diye?
Ben ağladım. Hem de hiç beklemediğim yerlerde.
İkinci kitabın sonunda Lana'nın pusuya düşürülmesiyle nefessiz kalmıştım. Ama üçüncü kitap... İşte orada taşlar öyle bir yerinden oynuyor ki!
Bir yandan FBI gerçeklerin peşine düşerken, diğer yandan Kızıl Melek yıllardır içinde biriktirdiği öfkeyle o lanetli kasabanın üzerine yürümeye hazırlanıyor.
Ve bizim yakışıklı ajanımız...
Artık Lana dışında neredeyse her şeyi çözmeye başladı.
Şunu söyleyebilirim:
Bu seri sizi karakterleri sevmekle onları korkuyla izlemek arasında bırakıyor.
Her sayfada "Bir sonraki bölümde ne olacak?" diye diye uykusuz kalıyorsunuz.
Ve bir noktadan sonra Lana'nın intikamını kendi intikamınız gibi hissetmeye başlıyorsunuz.
Bu seriyi okumak, bir kitabın içine girmek değil...
Bir
Selamlar. 
Orhan Kemal'in ağlayarak yazdım dediği bu kitabı uzun zamandır okumak istiyordum. Nihayet vakti geldi de tanıştık. İyi ki okudum.
El Kızı, yazarın toplumsal gerçekçilik bakış açısını belki de en güzel gösterdiği kitaplardan biri. El Kızı için oldukça pasif olan,nereye çeksen oraya hareket eden Nazan'ın hikayesi diyebiliriz aslında. Nazan, rastlanabilecek en kötü kayınvalidelerden biri olan Hacer'in gelinidir. Kocası Mazhar ise, Nazan'da istediği kadın profilini bulamayan bu yüzden de ondan soğuyan bir adamdır. Bir de minik oğulları Haldun ile dört kişilik bir konak yaşamında geçer kitap. Bu yaşamı okurken sinirlenmemek, üzülmemek elde değildi. Bu aileye ek daha bir sürü karakter var kitapta. Ama bu kitapta sevdiğim bir tane bile karakter olmadı ne yazık ki. Hepsi farklı yerden beni çıldırttı gerçekten. Aralarında en masumu tabii ki Nazan. Ama ben de onun bu kadar kendini ezdirmesine, koşulsuz güvenmesine, hep pasif kalışına çok daha fazla sinirlendim. Evet Kemal bize toplumsal alanda bir aile profilini veriyor. Ve bu tarz aileler sadece kitaplarda değil gerçekte de karşımıza çıkabiliyor. O yüzden belki de bu kadar dokundu bu hikâye..
Her bir karakteri ustalıkla işleyen, bu yüzden hepsi tanıdıkmış gibi gelen kitapları çok seviyorum. Bu kitap da benim için öyleydi. Türk aile yapısını, ahlâkı, doğruyu, yanlışı, toplumsal normları, yargıları, kötülüğü, çıkarcılığı, aşkı ve daha birçok temayı içinde barındıran gerçekçi bir hikâye. Yazardan okuduğum üçüncü kitap ve hepsi de beni çok etkiledi. İyi ki yazmışsın Kemal ve biz de iyi ki okuyoruz.
Orhan Kemal'in ağlayarak yazdım dediği bu kitabı uzun zamandır okumak istiyordum. Nihayet vakti geldi de tanıştık. İyi ki okudum.
El Kızı, yazarın toplumsal gerçekçilik bakış açısını belki de en güzel gösterdiği kitaplardan biri. El Kızı için oldukça pasif olan,nereye çeksen oraya hareket eden Nazan'ın hikayesi diyebiliriz aslında. Nazan, rastlanabilecek en kötü kayınvalidelerden biri olan Hacer'in gelinidir. Kocası Mazhar ise, Nazan'da istediği kadın profilini bulamayan bu yüzden de ondan soğuyan bir adamdır. Bir de minik oğulları Haldun ile dört kişilik bir konak yaşamında geçer kitap. Bu yaşamı okurken sinirlenmemek, üzülmemek elde değildi. Bu aileye ek daha bir sürü karakter var kitapta. Ama bu kitapta sevdiğim bir tane bile karakter olmadı ne yazık ki. Hepsi farklı yerden beni çıldırttı gerçekten. Aralarında en masumu tabii ki Nazan. Ama ben de onun bu kadar kendini ezdirmesine, koşulsuz güvenmesine, hep pasif kalışına çok daha fazla sinirlendim. Evet Kemal bize toplumsal alanda bir aile profilini veriyor. Ve bu tarz aileler sadece kitaplarda değil gerçekte de karşımıza çıkabiliyor. O yüzden belki de bu kadar dokundu bu hikâye..
Her bir karakteri ustalıkla işleyen, bu yüzden hepsi tanıdıkmış gibi gelen kitapları çok seviyorum. Bu kitap da benim için öyleydi. Türk aile yapısını, ahlâkı, doğruyu, yanlışı, toplumsal normları, yargıları, kötülüğü, çıkarcılığı, aşkı ve daha birçok temayı içinde barındıran gerçekçi bir hikâye. Yazardan okuduğum üçüncü kitap ve hepsi de beni çok etkiledi. İyi ki yazmışsın Kemal ve biz de iyi ki okuyoruz.
İskender palanın yine kaleminden çıkmış harika bir eseri okudum.
Eserde ise çok güzel bir planlama ile yapılmış bir soygunu anlatmaktadır. Ama bu sefer soygun Osmanlı döneminde saray içerisinde gerçekleşmektedir.
Soygunun aşamaları ustalıkla planlanırken soygunun sebebini ve kimin yaptırdığını merak eden okuyucu kitabın sonında büyük bir şok yaşayacaktır.
Ben bu eseri okurken sanki Agatha Christie romanı okuyormuşçasına bir merak ve heyecanla okudum.
Bende bir İskender Pala hayranı olarak sizlere de tavsiye ederim.
Siz değerli takipçilerime keyifli okumalar dilerim.
