sena
@benaan
33 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sabahattin Ali'den okuduğum ilk kitaptı fakat bir tık ağır geldi. Okuduğumda övüldüğü kadar varmış dedim. Betimlemeleri çok çok çok güzeldi. O an kurguda sanki siz de varmışsınız gibi hissediyorsunuz. Sakin ve rahat kafayla okunulması gereken bir kitap çünkü biraz ağır dili vardı. Sabahattin Ali'ye aynı hızla devam edeceğim.
Reklam
Kitapta aşırı derecede kimya, fizik, biyoloji konuları işlenmişti. Bilmediğim birçok konuya değinmişti ki zaten bunları da ancak yetişkin okurların anlayabileceğini düşünüyorum.
Kitabın biyolojik kısmı güzeldi. Vücudumuzda çokça bilmediğimiz güzellikler var. Bunlara dikkat çekmesi kitap için güzel olmuş. Okurken şaşırdığım birçok sayfa oldu.
Hadis-i şeriflerle ve ayetlerle anlatılanları desteklemesi de güzel bir özellikti fakat aynı cümleleri o kadar fazla kullanmış ki.. Yazdıklarını insanın beynine kazımak istercesine tekrar tekrar kullanmıştı.
Yazım ve noktalama hatası da çokça vardı fakat her kitapta olduğu için fazla takılmadım.
Kitap yedi hikayeden oluşuyor. Biraz elimde süründü. 15 gündür okumaya zorluyorum kendimi. Zar zor bitirdim desem yeridir.
Kitaptaki son hikayeden çok iğrendim. İğrenme dediğim de olaydan dolayı olan bir şeydi. Hassas olan herkes iğrenir diye düşünüyorum. Yüzümü ekşitmeden geçemedim.
Hikayeleri çok etkili anlatıyordu fakat sürükleyici değildi. Ayrıca çok çok çok fazla yazım hatası ve eksik noktalama işaretleri vardı. Yazım hatası dediğim de eklerin yazımıydı. Öyle takıntılı olan insanlar tanıyorum, sinir bozucu olabiliyor gerçekten.
Hikayelerde ders çıkarılması gereken bir çok öge vardı. Bu açıdan da sevdiğim bir kitap oldu. Altını çizdiğim cümleler çok oldu.
-Hikayelerin hiçbiri mutlu sonla bitmiyor.-
"Bu hayatta kimse gerçek düşüncelerini ve duygularını dile getirmiyordu. Her şey, her alanda sahteliğini gösteriyordu. İnsanlar bu kadar kötüydü işte."
"İçimizde niceleri vardı Bünyamin abi gibi. Borç batağına düşmüş, anası hasta, evladı hasta, onlarca dertle uğraşan. Öyleleri vardı ki; evinin yolunu günlerce unutanlar, kredi çekip batanlar. 'Ayağını yorganına göre uzatacaksın.' diyorlar. İyi de, ne kadar uzatırsan uzat, mutlaka bir yerlerden bir şekilde açılıyordu."
Ali Bayram, polislerin yaşadıkları zorlukları, onların insan yerine nasıl ve ne şekilde koyulmadıklarını, evlat acısını, merhameti, dostluğu, aynı zamanda aşkı, çaresizliği o kadar güzel ve etkikeyici anlatmış ki..
Erol Benzer'den esinlenerek yazılmış bir kitap. Erol Benzer ise, polisin adaleti için, onların insan yerine koyulması için, daha fazla polis kendi hayatını ve sevdiklerinin hayatına son vermesin diye, bu son intihar olsun diyerek kendini şehit eden polis...
Ciddi anlamda etkilendim. Tekrardan Türk polislerine Allah'tan sabır diledim. Yazarın kitabın başında belirttiği "...bu eser Şehit Polis Memuru EROL BENZER'in anısına yazılmış ve geliri oğlu ERAY BENZER'in eğitim giderlerine hediye edilmiştir." cümlesi yazarın ne kadar güzel insan olduğunu da gösteriyor. Her Türk insanının okuması gereken bir kitap daha. Allah'tan tekrar sabır diliyorum.
"En çok da kanayan yaramız intihar edenlerdi. Gün geçmiyordu ki, şehit haberi almayalım; ay geçmiyordu ki, intihar eden bir meslektaşımız olmasın."
"-Güçlü olan daima yalnızdır ama sen güçlüyü oynuyorsun.
-Neyi oynadığımın ne önemi var, önemli olan nasıl oynadığım.
-Önce çocukluğunu oyna Efe!
-Suçlu çocukluğumu?
-Suçlu çocuk yoktur, suça itilmiş çocuk vardır."
Kitap alışverişi esnasında arka kapak yazısının dikkatimi çekmesiyle sepete attığım bir kitaptı. Kitaptaki duygular güzel bir şekilde yansıtılmış. O çocukların birliği, beraberliği, azimleri, yürekleri, bağlılıkları, sevgileri, merhametleri ve daha birçok sayamayacağım özelliğini gerçekten hissettim. Sokak çocuklarının, yaşadıklarını ve hissettiklerini tabiki onlar gibi yaşamışcasına anlayamıyorsunuz ama o hisleri yazar okuyucuya güzel bir şekilde aktarmış.
Kitapta noktalama işaretlerinin eksikliği çok belliydi ve rahatsız olduğum anlar oldu. Aynı şekilde yazım hataları da vardı fakat ciddi bir şekilde rahatsız etmedi. Diyaloglara fazlaca(normalden bir tık fazla) yer verilmişti. Birden çok, farklı hikaye değil, 17 sokak çocuğundan birkaçının yaşadığı olayları bağlantılı bir şekilde anlatmış yazar.
Kitabın son sayfalarında benim çok ilgimi çeken bir bölüm vardı. Çocuk hakları sözleşmesinin ilk 42 maddesi kısaltılmış hâli, HIV/AIDS(sokak çocuklarından Yavuz'un kapıldığı hastalık) hakkında bir bilgilendirme sayfası, UNICEF kayıtları ve Umut Çocukları Derneği hakkında bazı açıklamalara da yer verilmiş. Kitabın sonunun bu şekilde olması çok güzedi.
Sokak çocuklarının hangi şartlarda, hangi duygularla ve hangi psikoloji ile nasıl yaşadıklarını merak edenlere öneririm. Kitap 'halimize çok şükür' dedirtti. Herkesin okuması gereken bir kitap..
Reklam