NUDGE, insan davranışlarını ve karar alma süreçlerini davranış bilimleri perspektifinden ele alan düşündürücü bir çalışma. Kitap, gündelik hayatta verdiğimiz kararların sanıldığı kadar rasyonel olmadığını ve küçük yönlendirmelerin tercihlerimiz üzerinde ne kadar etkili olabildiğini çarpıcı örneklerle gösteriyor.
Yoğun araştırmalar ve kavramsal açıklamalar içerdiği için hızlı tüketilebilecek bir kitap değil; ancak okuruna kendi düşünce kalıplarını ve davranışlarını sorgulama fırsatı sunuyor. Özellikle “dürtme” (nudge) kavramının günlük yaşamda ne kadar görünmez ama etkili olduğunu fark ettirmesi, kitabın bende bıraktığı en önemli izlerden biri oldu.
Davranış bilimi, psikoloji ve insan zihnine ilgi duyanlar için okunmaya değer bir eser.
İnceleme Spoiler İçerir
Yazarın tüm kitaplarını okumuş ve Babil kitabı ile Haşhaş Savaşı serisini çok çok seven biri olarak bu kitabında sıkılmak beni üzdü.
Kitap daha çıkmadan zaten çok patırtı koparmıştı. Bu kitabı okumadan şu şu kitapları, bu bu metinleri okuyun vs diye listeler falan paylaşılıyordu. İnsanda bu kadar dolu dolu, göndermeli bir kitabı dümdüz okursam bir şey anlamam diye düşünüyor. Ama alakası yok, Dante yada mitoloji hiç bir şey bilmeseniz de kurguyu anlayabilirsiniz. Tüm göndermelere hakim olmak zorunda hissetmediğiniz sürece sorun yaşamazsın.
Kurguya gelecek olursak yazarın mutsuz/gri sonları meşhur olduğu için hep Peter'ın eninde sonunda öleceğini bekliyordum, asıl beklemediğim geri dönmesi oldu. Yani yazar mutlu sonla beni şaşırttı, hiç onluk değildi sanki.
Hikaye aslından fikren cok güzeldi, büyü sistemi de ilginçti, özgündü kabul. Ama bize büyünün nasıl işlediğini anlatıp sonra su paradoksu kullanacağım diyip geçse mesela çok daha akıcı olurdu kitap. Sürekli bir bilgi bombardımanına tutuldum sanki. Başlarda bir iki bu nedir diye bakayım dedim ama sonu bucağı gelmiyor, bir de yazar zaten kitapta uzun uzun açıklıyor sürekli.
Cehennem katmanları, tasvirleri güzeldi ancak yolculuk çok uzadı gibi. Olaylar kısa sürede gerçekleşiyor aslında ama çok ayrıntı okuyoruz, yoruyor.
Yine yazarın başka bir imzası da gri/anti kahramanları ana karakter yapmasıdır. Ben şimdiye kadar bir şekilde gri de olsa sevmiştim tüm ana karakterleri, Rin koyu gri Robin açık griydi bence ama yinede sevmiştim. Alice ise gri degildi, finale kadar gayet net bir siyahtı. Yok akademik ortamdaki rekabet, yok akıl hocasının kötülüğü ve etkisi, yok hırsı vs. yaptıkları için hep bie bahanesi vardı ama zaten cehennemdeki tüm karakterlerin durumu buydu, nedensiz salt kötü olmak
Reklam
Merhaba,
Kitap gayet akıcı ve merak uyandıran bir anlatıma sahip, bu sebeple okurken pek sıkılmadım ki bu konuda mimliyimdir :)
Merak uyandıran ve hoş bir anlatımı olan bu kitap yıllar sonra bitirdiğim ilk kitap olmasıyla bende ayrı bir yere sahip olmakla beraber bunun hiç bir özel sebebi de yoktu..
Kütüphanede göz gezdirirken orta kalınlıkta farklı bir kitap ararken bu kitaba denk gelip okumaya başladım ve daha sonrasında kitaplıkta başladığıma pişman olduğum kitaplar göz önünde bulundurulursa şansımın yaver gittiğini söyleyebilirim :)
Bu güzel eser için yazar Umut Furkan Çakır'a teşekkür ediyor, kaleminin nice okuyucunun hayatına dokunmasını diliyorum. Kitap, duygu yüklü anlatımı ve düşündüren öyküleriyle bende hoş bir iz bıraktı. Özellikle insan ilişkileri, hayal kırıklıkları ve yeniden ayağa kalkma temalarını ele alış biçimi oldukça etkileyiciydi. Öykü severlerin şans vermesi gereken, sıcak ve samimi bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Yazarın bağımlı olduğu bi ağrı kesiciyi çok fazla kullanması ve yasa dışı alabilmek için sahte reçete düzenleyerek avukatının hapisten kurtarmasıyla, yattığı akıl hastanesinden yazdığı gerçek hikayelerden oluşuyor kitap.
Şimdi bu açıklamayı görünce insan bi heyecanlanıyor dimi? :) Akıl hastanesi ve orada yatanların hikayeleri falan filan.
Evet bende işte aynı bu heyecanla aldım kitabı ama okuduğum en sıkıcı kitaplardan biriydi. Sayfa sayısı çok olsaydı kesinlikle yarım bırakırdım. Çünkü 90 sayfayı bile can çekişe çekişe bitirdim.
Yinede siz belki sıkıcı kitap okumaktan hoşlanıyorsunuzdur :) okuyacak olanlara keyifli okumalar dileyeyim o zaman (ne kadar keyifli okunabilirse işte)
Öfkem onlara
Puan vermedi
Benim öfkem sana değil seni böyle değiştiren insanlara öfkem var benim çünkü o onlar seni böyle yaptı sende onlara uydun sonra gelip dedin ki sen öfke kontrolü olan birisin aslında beni sen böyle yaptın gelip hiç sormadım ben niye böyleyim diye bende hep sustum
Reklam
Reklam