"Leo,dostum, ufak bir kıvılcım büyük bir orman yangını yaratmak için yeterlidir. Kendini asla hafife alma."
Fortuna Favet Fortibus, Latince "Talih cesurdan yanadır" anlamına gelir.
"Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken..." tekerlemesiyle başlayan hem bir dostluk ve cesaret hikâyesi, hem sadakat hikâyesi bir masal okudum. Kitap bir roman olsa da bende masal etkisi bıraktı.
Elime aldım ve bitirmeden bırakmadım. Çok iyi iki dost Karl ve Leo'nun her şekilde sınanan hikâyesini severek okudum.
Yazarın 'iki son yazmasını' ve içinde bulunan çizimleri çok sevdim.
Kaleminize sağlık, okuyanı çok olsun. @ibrahimtapdk
Bir solukta okunan bir kitap arıyorsanız şans verebilirsiniz.
Kitabı okuma hikayem bir yolculuktu. Başlangıçta, yazarın düşünceler evrenine adeta bir portal açarak hayal dünyasını ayak bastığımız somut bir zemine dönüştürdüğü bu gerçeklikte hızla ilerleyebileceğimi sandım. Ana karakterin bile yıllar sonra tam olarak neyin içine düştüğünü anlamlandıramadığı bu serüven, tüm labirentvari bilmecesi ve yazarın zengin anlatımıyla beni hızla içine çekti. Ancak bir noktada, belki de anlatıcı ile aynı noktada, ben de adımlarımı yavaşlatma ihtiyacı hissettim. Soluklanmak, yürüdüğüm zeminin beni ilerlettiği yolu sorgulamak ve okuduklarımı sindirmek istedim. Hızımı düşürdüm, tane tane yakaladım kelimeleri. Hatta öyle ki, iç sesimi neredeyse dış bir sesçesine gövdemden zihnime bir yankı gibi hissettim. Bu noktada kitap bende tıpkı bir Doğu baharatı gibi bir tat bıraktı: tanıdık ama zengin, bilindik ama keşfedilesi, adı dilimin ucunda ama bir türlü çıkaramadığım bir etki.
Bu yolculuk, kitabın anlatıcısı H. için de hayatının en büyük, en etkili ve en çözümsüz gizemiydi. Anlatıcının bu gizeme en çok yaklaşmak istediği anlar, en büyük çırpınışlarının verdiği uzaklaşma anlarından ibaretti. Gençlik yıllarında gizemli bir cemiyetle birlikte Doğu'ya mistik bir yolculuğa çıkan H., yıllar sonra geriye baktığında yaşamındaki en derin izlerin, bu dağıldığını düşündüğü cemiyetle yaptığı yolculukta şekillendiğini ve yolculuğun yarım kalmışlığının burukluğunu yıllarca taşıdığını görüyor. Bu yarım yolculuğu yazarak tamamlamayı uman H., işlerin hiç de sandığı kadar kolay olmayacağını anlıyor. İçindeki silinmeye yüz tutmuş izlerin ancak tek bir ismin tanıklığı ile tamamlanabileceğine inanıyor: Yıllar evvel kafileden ayrılan hizmetkar Leo ile.
Anlatıcı, bu eski yoldaşı Leo'ya yıllar sonra rastlaması sonucu yolculuğunun aydınlanacağı beklentisine kapılırken,
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Listelerinize mutlaka eklemeniz gereken bir kitapla geldim..
Gece..
Gece bende garip bir his bıraktı. Kitap zaten çok kısa ama okurken sanki çok daha uzun bir yolculuktan geçmişim gibi hissettim. Elie Wiesel çocuk yaşta savaşın içine düşmesini, ailesiyle birlikte toplama kampına gönderilmesini ve sonrasında yaşadıklarını anlatıyor. Bir noktadan sonra artık sadece olayları değil, onun iç dünyasındaki değişimi de görmeye başlıyorsun. Özellikle yaşadıkları arttıkça çocukluğundan yavaş yavaş uzaklaşmasını okumak beni baya düşündürdü.
Kitabın en sevdiğim tarafı, duyguyu zorla vermeye çalışmaması oldu. Çok sakin bir anlatımı var ama tam da bu yüzden bazı satırlar daha sert çarpıyor. Bazı yerlerde devam etmek istemeyip birkaç dakika kitabı elimde tuttuğum oldu. Çünkü okuduğun şey kurgu değil, gerçekten yaşanmış olması hissi ağırlığını artırıyor.
Bitirdiğimde en çok aklımda kalan şey olayların büyüklüğünden çok, bir insanın böyle koşullarda neleri kaybedebildiği oldu; sadece ailesini ya da evini değil, inancını, güven duygusunu, çocukluğunu da. İnce bir kitap olmasına rağmen içi çok dolu hissettirdi bana..
Özellikle 2.Dünya Savaşı zamanlarını okumayı sevenlere öneririm, çok iyi bir kitap
#cansununkitapligi #okudumbitti #reels #bookstagram #gece
Kız Neşesi benim için klasik anlamda bir roman gibi okunacak bir kitap değildi. Zaten kitabı elime aldığımda bir hikâye bekliyordum ama sayfalar ilerledikçe bunun daha çok hayata, kadın olmaya, büyümeye, kırılmaya ve yeniden ayağa kalkmaya dair samimi bir sohbet olduğunu fark ettim. Bu yüzden kitabı sevdim ama aynı zamanda herkese hitap etmeyeceğini de düşünüyorum.
Buket Uzuner burada bir olay örgüsü kurmaktan çok, kendi gözlemlerini, deneyimlerini ve hayata bakışını paylaşıyor. Kimi zaman çocukluğa, kimi zaman anneliğe, dostluğa, kadın dayanışmasına ve yaşamın içindeki küçük ama değerli detaylara değiniyor. Bazı bölümlerde kendinizi bir arkadaşınızla kahve içip uzun uzun sohbet ediyormuş gibi hissediyorsunuz. Özellikle kadınların hayatın farklı dönemlerinde yaşadığı duygulara dair yaptığı tespitler bana oldukça samimi geldi.
Ancak kitabın roman olmaması bazı okurlar için zorlayıcı olabilir. Karakterlerin peşinden sürüklendiğiniz, “bir sonraki sayfada ne olacak?” merakı yaratan bir anlatım bekliyorsanız aradığınızı bulamayabilirsiniz. Çünkü kitap tamamen düşünceler, anılar ve denemeler üzerine kurulu. Ben bazı bölümlerde altını çizmek istediğim satırlar bulurken, bazı bölümlerde ise temposunun biraz düştüğünü hissettim.
Yine de kitabın en sevdiğim yanı umutlu bir dili olmasıydı. Hayatın ne kadar yorucu olabileceğini kabul ederken aynı zamanda insanın içinde hep bir direnme ve yeniden başlama gücü olduğunu hatırlatıyor. Özellikle kadınların birbirine destek olduğunda ne kadar güçlenebildiğini anlatan bölümler aklımda kaldı.
Kısacası Kız Neşesi, sürükleyici bir roman arayanlara değil; bir yazarın hayatla ilgili düşüncelerine kulak vermeyi sevenlere hitap eden bir kitap. Ben okurken sanki Buket Uzuner karşıma oturmuş da bana yaşadıklarından, gözlemlerinden ve hayata
Handan... Yine Handan... Yine Handan...1000Kitap
Bu bir buhran, bu bir ihanet bu bir cinayet... Güzel olan her şeyin ölümünü izliyorsunuz bu kitapta; Eş sevgisi, evlat sevgisi, okuma sevgisi, sanat sevgisi, güven, sadakat...
Neriman'ın abartılı bir şov halini alan Handan sevgisi , Refik Cemalin basiretsizliği ve Handan' ın çalkantılı ruhu.
Kim iyi kim kötü kim haklı kim haksız karışmış bir halde kitap bitti. Geriye nedenini bilmediğim bir öfke bıraktı.
Neriman , hastalık halini almış Handan sevgisini ilk günden itibaren eşine bulaştırmıştır. O kadar Handan' ı övmüştür ki o kadar onu anlatmıştır ki Handan eşi ile arasında yaşıyor gibidir adeta. Handan dan bir duvar örmüştür aralarına. Neriman rahatsız edici bir saflıkla Handan ile Refik Cemal'i birbirine itmiş gibidir. Sürekli onları yalnız bırakır, gezmelere gönderir gece erken yatıp saatlerce sohbetlerine izin verir. E ne olacaktı sonunda Neriman ? Sonu baştan yazıldı bu işin.
Refik Cemal ise karısını sevmiştir sevmesine ama kibar sözlerle onu yavan bulduğunu da inkar etmez. Güzeldir, safdır, temizdir falan filan ama fikirleri sığdır entelektüel anlamda ona yetmez. Onu sever güya ama karısını aldatmaktan da çekinmez. Kendi elleri ile adım adım ördüğü bu hapishane için kim ona acıyabilir ki. Güya kalbini Neriman ile aklını da Handan dolduruyormuş. Oldu paşam, başka?
Handan... Yaşını sonradan öğrenince biraz ona acımadım desem yalan olacak. 17 yaşında evlenmiş. Sevdiği adamı reddederek ölümüne neden olmuş ve son zamanlarda tanıdığım en pislik en zampara adamlardan biri olduğu adının geçtiği ilk anda belli olan Hüsnü Paşa ile evlenmiş. Hüsnü Paşa onu aldatmalara doymamış, bunu açıkça anlatmaktan çekinmemiş. Hatta kadın sohbetlerini Handan ile bile yapmış. Handan bu kadar akıllı bu kadar kendini geliştirmiş bir kadın olmasına rağmen kocasına hep göz yummuş.
Ağlamak için yanlış adrestesiniz!
Bu kitabı, her yerde 'ağlamaya hazır olun' dendiği için büyük bir merakla okumaya başladım. Ancak ne yazık ki, bende bıraktığı tek şey hayal kırıklığı oldu.
Hikayenin çıkış noktası, yani 6 ay sonra öleceğini bilen bir karakterin anılar biriktirme çabası, kağıt üzerinde oldukça dokunaklı görünüyor. Fakat kitap, bu duygusal derinliği vermek yerine, sayfaları sürekli birbirinin aynısı olan cinsel içerikli sahnelerle doldurmayı tercih etmiş. Karakterler arasında gerçek bir bağ, hissedilir bir aşk ya da o aranan hüzün yok; sadece fiziksel bir yakınlık var. Bu durum da hikayenin tüm ruhunu ve inandırıcılığını en baştan öldürüyor.
Haliyle kitabın finali geldiğinde, beklenen o büyük duygusal yıkımı yaşamak bir yana, en ufak bir hüzün bile duymadım. Çünkü karakterlerin birbirine tutunma şekli o kadar yüzeysel kalmıştı ki, ölüm bile benim için bir anlam ifade etmedi.
SPOİLER- Üstüne üstlük, serinin devamında kız karakterin, ölen sevgilisinin erkek kardeşiyle bir ilişkiye başlayacağını öğrenmek... Bu seçim, hikayeye dair kalan son sempatimi de tamamen bitirdi. Kısacası,bence duygusallık bekleyenlerin sadece zaman kaybedeceği, oldukça başarısız bir kurgu.