Sanık: Adamı hırsızlıkla suçladım hâkim bey. Sonra biraz kendime baktım, meğer en büyük hırsız benmişim. Ne olacak şimdi?
Hâkim: Dosyayı inceledim. Çaldığınız şey para pul değil.
Sanık: Neymiş efendim?
Hâkim: Yıllarca başkalarında aradığınız kusurlarla kendi gerçeğinizi çalmışsınız.
Sanık: Peki cezam ne olacak?
Hâkim: Kendinizi tanıma cezası.
Sanık: "Kaç yıl sürer?"
Hâkim: "Bazıları ömür boyu yatıyor evlat..."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hayatında yanlış karar alma hakkı bile yokmuş bazı insanların ve onlardan biri de benmişim. İyi de yanlışı yapmazsak doğruyu nasıl bilebiliriz ki? Belki de bundan dolayı neyi doğru neyi yanlış yaptığımı hiçbir zaman bilemeyeceğim.
-Kayıp
Sessizliğe o kadar hasret kaldım ki eğer mümkün olsa uçsuz bucaksız bir diyarda elimde kalemim, önümde mürekkeple bezenmiş sayfalarımla, kelimeleri raks ederek sade bir hayat yaşamak isterdim.
Bu hayatın gösterişten uzak, özentiden yoksun, aydınlığın en güzel tonuyla ve karamsar binaların somurtkan bakışları yerine doğanın güler yüzüne karşı içli dışlı oluşumla ruhumu dinlendirir, göğsümde biriken o ince sızıntıyı bir nebze de olsa hafifletmeye çalışırdım.
Hayal kırıklıklarımın bende yarattığı travmalarımı zihnimin kuytu köşesine saklar bunların bir daha canımı yakmaması için sükûnetin en derinine inerdim.
O derinlikte kendimi dinler, kendimle barışır ve gene kendime dönerdim.
Tıpkı eski ben oluşum gibi, tıpkı ben yine benmişim gibi..
