Burhan Sönmez‘den okuduğum ilk kitap İstanbul İstanbul. Kitapta dört karakterimiz var. Öğrenci demirtay, doktor, küheylan dayı, ve berber kamo. Bu dört isim İstanbul’da yerin üç kat altında bir yerde
İstanbul İstanbulEdebiyat
Yazarın okuduğum ilk kitabı 
İstanbul İstanbul
Değerli bir arkadaşın önerisi üzerine okudum ve çok keyif aldım. Kitap fazlasıyla güzel.
Konusu, Berber Kamo, Küheylan Dayı, Öğrenci Demirtay ve Doktor'un devrimci suçlarindan dolayı yakalanarak, İstanbulda yer altı hücrelerinde hapsedilmesi ve yaşadıkları soruşturma ve işkence üzerine kurulu.
Kitapda yer alan karakterler çok güçlü ve derin bir felsefi yapıları var. Özellikle, Küheylan Dayı ve Beber Kamo çok etkileyiciydi.
Anlatılan masalsı hikayeler, bilmeceler, yaşanılan korku, yok oluşun içinde var oluş çabası, umut, dostluk bağı, İstanbul temalari ve betimlemeler çok güzeldi.
Herkese iyi okumalar
Ben ne okudum ya. 10 üzerinden 20 verebiliyor muyuz. Beni bu yazar ile kim tanıştırdı hatırlamıyorum. Ayağına taş, çakıl, sehpa, kapı vb şey değmesin
Biliyorum bir çoğunuz yazarın adını ilk defa duydunuz. Elbet bir ilk vardır her zaman. Ben de taysiye üzerine *Taş ve gölge *adındanki kitabı ile başladım okumaya. Gayet beğendiğim bir kitaptı.
Ama bu İstanbul İstanbul adlı kitap bir başka.
Yer altında 2 metrekarelik bir hücrede işkence gören,
Öğrenci Demirtay,
Doktor,
Berber Kamo ve
Küheylan Dayı.
Konu çok basit gibi duruyor ama öyle değil işte. O iş öyle değil derler ya o hesap.
Evet üç tarafı duvar, bir tarafı parmaklık ama, kocaman bir İstanbulu hücreye sığdırmayı başarabiliyorlar. Birbirlerine sarılıyorlar üşümemek için hayatta kalmak için, sadece fizik yakınlaşma değil. Birbirlerinin hikayeleriyle kendilerini ayakta tutuyorlar. Koridorun sonundaki kapının her açılışında işkence sırasının kendilerinde olduğunu düşünüp, diğer arkadaşının bu sefer kurtulduğuna sevinebiliyorlar.
Bir kitap değil bu kitap. Hücredeki herkesin ayrı bir hikayesi var. O kadar güzelki. Ayrı ayrı hikaye kitabı olabilecek kapasitede de.
Altı çizilecek bir çok kısım var. Ben pdf olarak okudum ama bu kitap elimin altıda da olmalı. Yani kısacası okunmalı diyorum. Acelesi yok ama yarın başlayın işte
İstanbul İstanbul -228 sayfa
Burhan Sönmez
Bir hapishanesinde üç kişi... Öğrenci Demirtay, Doktor ve Berber Kamo. Siyasi suçlu olarak girdikleri hücrede bilgi almak için hücreden götürülüp işkence görmüş bir halde geri getirilmektedirler. Yoldayken yakalanıp hücreye getirilen Küheylan Dayı, babasından çok duyduğu İstanbul'a geldiği için mutludur. Küheylan Dayı'yla birlikte karşı hücreye de Zine Sevda getirilmiştir. Hücredeyken birbirlerine bilgi vermemek için hikayeler anlatıp ortamı yumuşatmaya çalışırlar. Kitap bu dört kişinin anlatımından oluşuyor.
Burhan Sönmez'den Taş ve Gölge'yi okuyup çok sevdiğimiz için grupça bir kitap daha okumak istedik. İstanbul İstanbul onun kadar grupta beğenilmedi. Ben beğendim. Bir dönem kitabıydı.
İlk kez Burhan Sönmez okudum ancak son olmayacağı kesin.Çok severek ve etkilenerek okudum ben. Neredeyse kitaptaki her satırı çizdim. Edebi ve akıcı bir dili var. Mutlaka okumalısınız.
"Aslında uzun hikaye ama ben kısa anlatacağım." cümlesiyle başlayan hikayelerden oluşuyor İstanbul İstanbul. Devrimci oldukları gerekçesiyle işkence altında olan dört kişinin hücredeki yaşam mücadelesini anlatıyor.Doktor, Küheylan Dayı, öğrenci Demirtay ve Berber Kamo'nun acı ve umut dolu sohbetlerine tanık oluyoruz. Bedensel ve ruhsal acılarıyla başa çıkmaya çalışırlarken gerçek ve hayaller birbirine giriyor. Hikayelerin hepsinde ayrı bir mesaj ve konu var. Bu dört mahkumun düşündürücü ve gizemli hikayesini okurken varolma mücadelesine, her acıya rağmen umudun hep var olduğuna tanık oluyorsunuz.
Bol bol İstanbul sokaklarında dolaştırıyor yazar bizi, sanki biz de hücredeymişiz gibi yitip giden geçmişe dalıp, hayali olarak kurulan sofralara misafir oluyoruz.
"İstanbul'da ekmek ve özgürlük, birinin diğerine esir olduğu iki arzuydu. Ya ekmek için özgürlük gözden çıkarılır ya da özgürlük uğruna ekmek feda edilirdi." (Sayfa 166)
"Acıda herkes yalnızdır." (Sayfa 84)
"Ya yoksuluz ya mutsuz, çoğu zaman ikisi birden. Bize umut telkin ederler. Umut sayesinde kötülüğe katlanırız. Ama bugün bizim değilse, yarının garantisi ne? Umut vaizlerin, politikacıların, zenginlerin yalanıdır. Bizi sözcüklerle kandırır, gerçeğin üzerini örterler." (Sayfa 59)
Puan vermedi·228 syf.··
Beğendi
·2024 312. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 25 Ekim 2024 16:03
Küçücük hücreden İstanbul masalına dönüşen, dönüşürken de yürekleri sızlatan, acılara göğüs germenin ve bir karanlıktan başka bir karanlığa geçişin yolculuğu...
Doktor, Berber Kamo, Zine Sevda, Öğrenci Demirtay ve Küheylan Dayının bir hücrede kesişen yollarını ve yeraltında yerüstünde gecmislerinde cocukluklarinda yaşadıkları yada yasamadiklarini duydukları yada gördüklerini veya hayal ettiklerini onlardan dinliyoruz. Romanda belirtilen bir zaman olmamasına rağmen 80 darbesinden sonrasi olduğunu düşünüyorum.
Devrimci bir örgütün iskencelerle sorgulandığı, acının sınırının ötesinde yerin üç kat altında hayatlarınında hayallerinin de birbirine karıştığı hücreye konuk oluyoruz. Bu misafirlik size kaderle birlikte kederi, acıyı, özlemi, direnişi, siyasetten bahsetmese bile siyasi özgürlüğü, umudu, hayalperestligi ön plana getiriyor. Okurken acıyı iliklerinizde hissederken hikayelerle birlikte bir masal dünyası gibi bir yerde olduğunuzu hayal edeceksiniz.
Tövbe et, diyorlardı. Yeter miydi, sizin ruhunuz kurtuluyor muydu tövbe ettiğinizde?
Her insanın ayrı bir dili var, kimini çiçekle kimini kitapla anlarsınız.
İyiliğin toplumu kurtaracağını ve mutlu kılacağını iddia edenler, insanı tanımıyorlardı.
Acı bedeni, korku ise ruhu esir alır ve iĺnsanlar bedenlerini kurtarmak için ruhlarını satarlar.
İnsan, iç geçirirken verdiği bir soluktan ibarettir.
"İnsana kendisinden başka ada yok,"
Mutluluğun sınırı varken, mutsuzluk sınırsız olabilir miydi? Gülmenin sının varken, acı sınırsız kalabilir miydi?
"Cehennem, acı çektiğimiz yer değil, acı çektiğimizi kimsenin duymadığı yerdir. "