Sokaklarda sürtmeye devam ettim. Her şeye kayıtsız, avare yürüyor, bir sokak başında sebepsiz duruyor, hiç işim olmayan bir yan sokağa sapıyordum. Her şeyi oluruna, kendimi şen sabaha bırakıyor, mutlu insanların içinde ben de kaygısız, öne arkaya sallanıyordum. Bulutsuz, berraktı gökyüzü; benim de gönlüm gölgesiz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Pişman yani perişan yani anlaşılmaya muhtaç, çıkmazlarında yorulmuş hayatı bir rol, daha kötüsü iyi oynanmış bir rol.
Ben her zaman çok sevmenin yeteceğini düşünürdüm, size çok sevmenin yetmediği bir yerden yazıyorum şimdi.