Bazen geceleyin uyandığımda alın yazımı dokumakta olan,görünmez eller hissederim.
Hayatı gömüyorum.Hiçbir şeyim,herhangi bir şeyin akışını kesintiye uğratmıyor.
Kendime bakıyorum.Kendi kendimin seyircisiyim ben.Duygularım,içimdeki bilmediğim bir gözün önünden,dışarıya ait şeylermiş gibi dizi dizi geçiyor.Kendimden sıkılıyorum.Her şey,hatta gizemden yapılmış kökleri bile,sıkıntımın rengine bürünmüş.
Saatlerin benim için bıraktığı çiçekler soldu bile.Ağır ağır yapraklarını yolmaktan başka yapılabilecek bir iş yok.Nasıl da yaşlılık kokuyor bütün bunlar!