Yalnızca var olmayan manzaralar,asla okumayacağım kitaplar dağıtıyor sıkıntımı. Hayat benim için,beynime kadar ulaşmayan bir dalgınlık hali.Beynimi ise,tam aksine özgür bırakıyorum ki,hüzünleri yaşayabileceğim bir yerim olsun.
Zihni durmaksızın çalışan bir varlık olarak değişmezliğe karşı fiziksel,yazgısal bir sevgi besliyorum.Yeni alışkanlıklardan ve bilinmeyen yerlerden nefret ederim.
Hiçbir şeyin önemi yok;kanımca çoğu insan hayatı çekilmez bir çocuk gibi görmüştür, kafalarını dinlemek için dört gözle yatmasını bekledikleri bir çocuk.
Varlığımızı öyle bir hale getirelim ki, başkalarının gözünde hep bir muamma olarak kalsın,bizi en iyi tanıyanların ötekilerden tek farkı,sadece daha yakın olup da bizi çözememeleri olsun.
