Berna
@bernaile
GÜ~MSGSÜ
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Hayvansever
Doğasever
Kitapsever
...ancak,
Rahatsız edilmeyi sevmez.
İnsan severken de seçer!
Ben yaş aldıkça şunu fark ettim: İnsan yaşlanmıyor sadece, yaptıkları ağırlaşıyor. Gençken omuzlarıma yük olmayan şeyler, bugün içimde taş gibi duruyor. O zamanlar birini kırmak kolaydı, bir laf söyleyip geçmek, arkanı dönüp gitmek… “Ne olacak ki?” diyordum. Oluyormuş. İnsan unutuyor sanıyor ama kalp unutmuyor. Ve en kötüsü, insan kendinden kaçamıyor.
Şimdi dönüp bakıyorum da, bazı anlar var… Keşke sussaydım diyorum. Keşke o an haklı çıkmak yerine insan kalabilseydim. Çünkü haklı olmak hiçbir şeyi düzeltmedi, ama kırdığım insanlar içimde kaldı. İnsan gençken kazanmayı önemsiyor; yaşlandıkça kaybettiklerini sayıyor.
Bir de şu var… Anne babalarımız gözümüzün önünde yaşlanıyor. Her gün biraz daha. Biz çoğu zaman fark etmiyoruz, çünkü alışıyoruz. Ama aslında her gün biraz daha eksiliyorlar hayattan. Ve biz, sanki hep oradaymış gibi davranıyoruz. Oysa kimileri var… Anne babasını hiç yaşlı görememiş. Bir fotoğrafa bakıyor sadece. Genç bir yüz, donup kalmış bir an. Ve içinden geçiriyor: “Acaba yaşlı hali nasıl olurdu? Bir kere sarılsaydım…”
İşte insanı en çok bu yakıyor. Elindeyken kıymet bilmemek. Varken görememek. Sonra yokluğuna bakıp anlam yüklemek… Ama artık geç oluyor.
İhtiyarlamak garip bir şey. Aynaya bakıyorsun, yüzün değişmiş. Ama asıl değişen yüzün değil, içinin sesi. Eskiden bastırdığın her şey, şimdi daha yüksek konuşuyor. Vicdanın daha net, daha sert. Ve o ses sana şunu soruyor: “Sen kim oldun?”
Ben bazen kendi kendime kalınca o sorudan kaçamıyorum. Çünkü biliyorum… İnsan en çok kendine yabancılaştığında yaşlanıyor. Parayla, güçle, başarıyla değil; kırdığı insanlarla yaşlanıyor. Ve kimse sana gelip “sen kötü biriydin” demiyor. Ama bazı insanlar hayatından sessizce çıkıyor ya… işte orada anlıyorsun.
Birinin gözünde değer kaybetmek, en ağır yaşlanma biçimi.
Me:
Hayvanat bahçelerini pek sevmem. Doğal ortamlarından koparılmış hayvanların hüznü yürek parçalar. Canları sıkılmıştır, yalnızdırlar, mutsuz ve hüzünlüdürler. :(
Sayfa 299
"Dünyadaki en pahalı şey nedir sence?"
"Güvendir, Berna. Güveneceğin insanlar hayatında olsun," dedi sahici sesiyle. "Kaliteyi ucuz kumaşta bulamazsın."
En son hangi kitabı satın aldınız❓️📕📦