“Onu, sevebileceğinin en yücesiyle sevdin.
Titreme daha fazla kalbim.
Bağışla kendini artık onu da
Bırak gitsin.
Bırak gitsin.
O senin ezel gününden kaderin
Sen onu nasılsa bin kere daha
Seveceksin…”
Her gün "âh" ettim bir kere, bir kere o âh'ı geri aldım.
Her gün "yol arkadaşım" dedim, kahırla kapladım sözlerimi.
Her gün acını tattım.
Her gün unutmak için değil, unutmamak için ağu kattım kalbime.
Her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm.
Her gün bir kilidi açmaya çalıştım.
Başka bir şey vardı, başka bir şey;
Ben sana dünyanın değil yeryüzünün diliyle seslenmiştim.
Çile nedir, günah ne?
Bana ne bunlardan.
Dünyanın merkezi sendin her gün ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara. Karrrrrrrrrraaaaaaaaaaaaaa.