marginalia
@bestedenbirseyler
Okuduklarım, altını çizdiklerim, içimde kalanlar…
Ölecek kadar acı çekiyor yine de çocuklarından korkuyor. Çocukluğunda anne babadan kork, gençliğinde karından kocandan kork, yaşlılığında çoluk çocuğundan kork… Korkusuz günyüzü yok insana.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir kadının adı hikayesine yüklediği anlamlarla bir dönemi anlatır bazen... Handan ismi de benim için böyle bir anlam taşıyor. Halide Edib’in kaleminden tanıştığım o güçlü, sorgulayan ve hayata tutunmaya çalışan Handan’dan yıllar sonra Ayşe Kulin’in romanında bir başka Handan ile yeniden karşılaştım. İki farklı zamanın kadınlarının yaşamlarında gezindikçe toplumsal rollerin değiştiğini, fakat mücadelenin şekil değiştirerek var olmaya devam ettiğini hissettim.
Halide Edib’in Handan’ı Osmanlı’nın son döneminde kadının var olma mücadelesini kendi iç dünyasında felsefi sorgulamalarla verirken toplumun katı kuralları içinde sıkışmış bir kadındı… Toplumsal rolü, düşünceleri ve idealleri o zamanki kadınlar için büyük bir cesaret simgesiydi. Kadının eğitimi, özgürlüğü ve birey olarak var olma hakkı üzerine inşa edilmiş Handan, bana hep o zarif ama güçlü kadın duruşunu hatırlatır. Ayşe Kulin’in Handan’ı ise çok daha farklı bir dönemde modern zannettiğimiz ancak her anlamda yozlaştığımız bir çağın içinde hayatta kalma savaşı veriyor. Teknoloji ve modernleşme adı altında ruhumuzu nasıl kaybettiğimizi, insan ilişkilerindeki samimiyetin ve değerlerin nasıl yitirildiğini görüyoruz. Eskiden kadının mücadelesi daha çok eğitim ve özgürlük üzerineyken bugün modern hayatın getirdiği yalnızlık ve yabancılaşma gibi bambaşka sınavlarla yüz yüzeyiz.
İki Handan’ın da mücadelesi farklı ama özü aynı: Kendini bulmak, hayatta kalmak ve anlam arayışı… Bu noktada Halide Edib’in ve Ayşe Kulin’in üsluplarını kıyaslamak büyük haksızlık olur. Çünkü her ikisi de kendi dönemine tanıklık eden, farklı toplumsal kodlara işaret eden kalemler…
Benim için bu kitap geçmişe duyduğum özlemi bir kez daha gün yüzüne çıkardı. İnsan ilişkilerinin daha doğal, mücadelenin daha anlamlı olduğu zamanlara duyduğum hasreti
Adam ölmüş ama telefonu çalmaya devam ediyor. Haberi oradan buradan duyan adamı arıyor tabi. Ölmüşsün ama öldün mü diye teyit etmek için yine seni arıyorlar. Elinde abisinin telefonu, çalınca cevaplıyor kardeşi, gelen mesajları falan okuyor. Vay be dedim, öldüğün anda bütün mahremiyetin bitiyor. Hayattayken ister misin biri alsın telefonunu, açsın okusun bütün mesajlarını?
…ama kollarında öldüğüm yasak aşkım, bendeki zekayı, ruhu ve kadınlığı aynı anda görebilen tek kişi oldu.
