tt
@betterbeter
null
6 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Nihayet yiyecekler dağıtıldı, sabırsızlananlara, hiç yemek olmamasındansa az yemek olması iyidir diye hatırlatıldı, üstelik geçen saatlere bakılacak olursa, öğle yemeği de birazdan gelirdi, işin kötüsü, şu atın durumu gibi halimiz, hani tam açlığa alışmışken ölmüş ya, dedi biri. Ötekiler bu lafa isteksizce gülümsediler, içlerinden biri, eğer o at öldüğü ana kadar öleceğini bilmemişse, bu hiç de kötü bir fikir değil, dedi.
Kız uyuyordu, benim gibi yapmış, diye düşündü doktorun karısı, çocuğa en korunaklı yeri vermiş, birer dayanaksız duvarız biz, yolun ortasına yerleştirilmiş bir taş sadece, düşmanın o taşa takılıp tökezlemesinden başka umudumuz yok, düşman mı, hangi düşman, buraya gelip bize saldırmayacak, dışarıda soyulabilir, öldürülebilirdik, kimse buraya bizi tutuklamaya gelmeyecek, araba çalan adam özgürlüğünden hiç bu kadar emin olamazdı, dünyadan o kadar uzağız ki kim olduğumuzu unutmamız o kadar uzun sürmeyecek, hatta birbirimizin adını söylemek bile aklımıza gelmeyecek, neye yarar ki, adlarımız ne işimize yarayacak, hiçbir köpek bir diğerini bizim koyduğumuz adla tanımaz, eğer tanıyacaksa, onu ayırt eden kokusuyla ve kendini de kendi kokusuyla tanır, biz de burada başka tür birer köpek gibiyiz, birbirimizi havlamamızdan, sözlerimizden tanıyoruz, geriye kalanlar, yüz çizgileri, göz rengi, ten rengi, saç rengi hesaba katılmıyor, sanki bunların hiçbiri yok, ben henüz görüyorum ama ne zamana kadar.
Hayatı Iskalamayın
Ne yaşadıysanız yüzünüze yansır. İnsanın yüzü bir kitap gibi okunabilir. İfadeniz bomboşsa da hiçbir şey yaşamadığınız farkedilir. Bundan kurtulmak mümkündür; yaşayın, monotonluktan uzaklaşın, gezin, görün, keşfedin, başkalarıyla ilgilenin, okuyun, sevin. Bunları dolu dolu yapın ki izleri yüzünüze yansısın. Yüzünüz ifadesiz kalmasın.
