Hiçbir çocuk bir buğdayın ekmek olabilmesi için insandan ziyade rüzgara,güneşe ve yağmura ihtiyacı olduğunu bilmiyor.Her şey sadece kendi ellerine ve o ellerin yaptıklarına bağlı sanıyor,tabiata hükmedeceklerini zannediyorlar.İşin kader ve tevekkül boyutunu unutuyor,büyük bir hırsla kendilerine odaklanıyor,harici bir durum yaşandığında dünya başlarına yıkılıyor.Tüm canlıların,tek bir canlı gibi birlikte çalıştığını gözden kaçırıyorlar.Hayret,huşu,gizem ve hayranlık duygularından uzak,bir et yığınından farksız bir şekilde evden okula gidip geliyorlar.Biz de bu dünyayı robotların istila edeceğine dair distopyalar okuyup duruyoruz.Çocuklarımızın o robotlardan farkı varmış ve çocuklarımızla birlikte o distopyanın kahramanları değilmişiz gibi.
Reklam
Sıradan bir öğretmen olup yaratıcı çözümler üretmeyen ve hayal gücünü kullanmayan öğrencilerden dert yanamazsınız.
Günümüz insanının hız ve haz arayışını,zaman tasarrufu adı altında insanlığın üzerinde oynanan oyunları bir çocuğun masum gözlerinden öyle güzel anlatmış ki,hayran kaldım.Küçük Prens'i bilenlere,sevenlere,anlayanlara şiddetle tavsiye....
"Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa,yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider,kaybolur."
Reklam