Betül Şimşek
@betullsimsek
Bu kitabı uçurtma avcısını okuduktan sonra 4 sene önce falan alıp kütüphaneme koymuştum, en az 4-5 kez elime alıp ilk 50 sayfasını okuyup bırakırdım. Bu sefer tam anlamıyla okumak istedim. İyi ki de okumuşum diyorum. Uçurtma avcısı çok bilindik bir kitap ama bu kitap da onun gölgesinde kalmayacak kadar çok iyi. Yazarın betimlemeleri öyle derin, öyle içten ki kimi yerlerde boğazım düğüm düğüm oldu. 4 sene önce aldığımda okusam bu kadar etkiler miydi bilmiyorum ama kitapta yer alan benzer bir savaş şu anda dibimizde var, birçok kişi kafasına bombalar yağmasın diye geldi bize sığındı. Tıpkı afganlıların Pakistan’a sığındığı gibi. Leyla’yı alıp kurtarmak bağrıma basmak istedim, küçük Meryem’e sahip çıkmak istedim. Bu kitap bana unuttuğum empatiyi hatırlattı, törpülediğim, bastırdığım duygularımı açığa vurdu. Kendi önyargılarımla yüzleştim. Benim hayatımı değiştiren kitap diyemem ama gerçekten etki eden kitaplardan biriydi. Ve bir kez daha Ata’ma minnet duydum. İyi ki ülkemizi o kurmuş.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İçerisi dolu dolu tarih olan hikayeleri çok seviyorum. Belki gelip birisi bize Trabzon’un isgalini dümdüz anlatsa böyle güzel anlamayacaktık, muhacirlik de bize ilkokullarda liselerde anlatıldığı gibi basit bir göç değilmiş işte. Kimi yollarda canını kaybetmiş, kimi cananını. İnsanlar tabana kuvvet kilometrelerce yol gitmişler işte. Savaşlarsa kimi zaman cepheye varamadan kaybedilmiş, gencecik umut bağladığımız mehmetciklerimiz yollarda açlıktan, soğuktan kırılmışlar. Kimi zaman büyükhanımın yerine koydum kendimi, o acıları yaşamış kadar içim parçalandı, kimi zaman da Setterhan oldum, onun aşkını, heyecanını, kalp kırıklarını en derinde hissettim. Ve en son Zehra’yla olan bulusmaları. Kitabın satır aralarında yazdığı gibi “Balkan Harbi sanki bu iki çift gözün karşılaşması için çıkmış, İsmail gibi Celil Hikmet de gitti de dönmedi oluvermiş; Ruslar Trabzon’u sanki bu yüzden işgal etmiş, muhacirliğe bu yüzden çıkmış...” bazen en derin yaralar, en büyük acılar en güzel tesadüflere açar kapılarını
Kendisine çok farklı bir önyargıyla başlamıştım, sıkıcı, anlamsız, koku üzerine derinlemesine betimlerle dolu bir kitap beklerken beni bambaşka bir hikaye karşıladı, kitabın gidişatında Grenoulle’nin koca bir koku üstadı olup ülkede nam salacağını falan düşünmüştüm fakat o bambaşka bir yolu tercih etti. Elbette o doğuştan bir koku üstadıydı ancak, öyle herkesin tanıdığı bildiği biri değil, yanından geçerken insanların bir an olsun merak edip yüzüne dahi bakmayacağı biriydi. Öyle ki kimse onu farketmiyordu bile, görünmez gibiydi. Neden öyle olduğu kitabın sayfalarında saklı ancak sunu anladım ki Süskind okuyucularına kokunun kimi zaman insanın kararlarını bile etkileyebileceğini, farkındalığı arttıracağını ya da azaltacağını kısacası kokunun her türlüsünü ilmek ilmek işlemiş.
Normalde Ayşe Kulin'in dilini çok severim, hafiftir, yormaz, akıcıdır. Okuduğum birçok eserini de çok beğenirim. Bu kitapta da öyleydi taa ki kitabın yarısına kadar. Benzer cümleler çok yordu. Kitap yarısında bitseydi eğer okuduğum kitaplar icinde beni duygusal olarak en çok etkileyenlerden biri diyebilirdim. Kendimden birtakım parçalar bulmamın da etkisi olabilir. Handan'ın gençlik aşkı, Halide Edip'in Handan'ı ile kurduğu benzerlikler benim için çok etkileyiciydi. Ancaaakk ve lakin ne zaman ki Handan Amerika'dan Türkiye'ye döndü o zaman kitap kendisini bozdu. Kitap duygusal bir aşamadan politik, siyasi bir aşamaya atlıyor. Birden ne olduğunu falan anlayamıyorsunuz. Muhtemelen yazarımız 2013 yılında yaşanan olayların ekmeğini yemek istemiş, o zaman okumuş olsaydım belki daha çok beğenirdim ama kitaptaki duygusal anlatımdan keskin bir şekilde siyasi anlatıma geçmiş olması bende hayal kırıklığı yarattı. Kitabın büyüsü bozuldu diyebilirim. Okunur mu okunur elbet ancak popüler kültür kitabından farklı bir şey değil üzgünüm.
Bu kitaptan sonra Yaşar Kemal'i neden bu kadar geç okudum diye kızdım kendime. Dili çok sade, akıcı, sürekli sizi kitapla bağlı tutan bir anlatımı var. Anadolunun bir başka yanını, aşıklarını, sevdalarını, içindeki türküleri dinler gibi dinliyorsunuz okurken. Her bir hikayesi de insanı derinden etkiliyor.
