" Ölüm, insanı ne kadar da isyankâr yapıyor..."
Ah Tolstoy, sen ne muhteşem bir kalemsin.
Eserin ana karakteri olan Ivan İlyiç, hastalığını öğrendikten sonra hayatı, yaşadıklarını, kısacası her şeyi sorguluyor. Ailenin gözde çocuğu olan Ivan, yaşamı boyunca başarılar elde etmiş bu hırsla yaşamıştır. Aslında kitapta da insanoğlunun para, mevki, güç uğruna harcanan ömürleri eleştiriliyor.
Kitabın sonlarına doğru Ivan bir soru üzerinde duruyor: " Sürdürdüğü yaşamın, sürdürmesi gereken yaşam mı? " sorusu üzerine iç konuşmalar yapıyor. Aslında bu soru kendimi de sorgulamama sebep oldu.
Acaba sürdürdüğümüz yaşam, aslında yaşamamız gereken yaşam mı?