betül
@betzy
169 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Baek Sehee’nin kitabı yazma nedenini kısa cümle ile özetleyeyim. “ Bu kitap distimi ya da bir diğer adıyla ısrarcı depresif bozukluğum ( daimi ve hafif bir depresyonda olma durumu) için aldığım terapinin bir kaydı niteliğinde. “
Aslında yazar biraz da kendisi gibi hisseden ama duygularını anlamlandıramayan insanlara bu kitap ile ışık tutuyor. Terapisti için yaptığı görüşmeleri kaydediyor ve hatırladığı kadarı ile de yazıya döküyor. Biz de kitabın başından sonuna kadar psikiyatrist ve onun diyaloglarını okuyoruz.
Her ne kadar kişiye özgü bir kitap olsa da bazı insanların da kendine atfedeceği cümleler olduğuna ve kendinden kitapta bir şeyler bulacağına eminim.
İyi okumalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam otobiyografik bir kitap.Yazar alkol bağımlısı olan babasını bizlere anlatıyor. Sayfa sayısı az ve sade bir anlatımı var. Babasını seviyor aynı zamanda da ondan utanıyor. Bir yandan da onu kendince affetmeye çalışıyor. “Kötü biri değildi, yalnızca çok içtiği zaman biraz deliriyordu. Asla kimseyi öldürmedi benim babam, bununla övünürdü. Aksine birçok insanı ölmekten kurtardı.” İdealize edilen ebeveynler yerine anne, babaların da kusurlu insanlar olduğu anlatılıyor. Ev, iş, sorumluluklar yanında bir ebeveynin bağımlılığa yenik düştüğünü de görüyoruz.
Jean Fournier de yetişkin olduğunda bunu görmüş olacak ki kitabı şu şekilde bitirmiş: “Şimdi büyüdüm, yaşamın zor olduğunu biliyorum ve hayatı daha dayanılır kılmak için ‘kötü’yollara başvuran kimi daha hassas insanlara kızmamak gerektiğini de. “
Aslında şiir kitabı hakkında inceleme yazmak mantıklı gelmiyor. Bana göre şiir yazarın kendi duygularının dışavurumu için yazdığı, kendimizinde bir şeyler bulduğu dizelerdir. Her şair kendi duygularını dışavurmak için yazmasa bile.
Kitaba gelince, 3 kısımdan oluşuyor : Ölüm( de), Yaşam(ki), Felsefe( işte)
Kısımlar konularına göre şiirlerden oluşuyor. Benim en sevdiğim 2. kısım oldu. En sevmediğimse 3. kısım. Felsefe hakkında şiirler vardı. Felsefe…. şudur.Felsefe… budur gibi şiirler. Diğer şiirlerde bu tarzda yazılmıştı.
Sonuç olarak kalemini merak ettiğim bir şairdi. Ancak bana hitap etmedi.
Semerkant
11. yy’da Semerkant Büyük Selçuklu Devleti’ne bağlıydı. Bölge Mevahünnehir olarak adlandırılırdı. Önemli bilim merkezlerinden biriydi, medreseler rasathaneler vardı.
Kısaca kitaba ismini veren Semerkant’ın öneminden ve yerinden bahsetmek istedim böylece.
Aynı dönemlere denk gelmiş üç önemli insan üzerine dönüyor kitap. Nizamülmülk, Ömer Hayyam, Hasan Sabbah. Tanışıklıkları nasıldı, kitaptaki doğru mu emin olamasam da bu üçünün kitapta yolları kesişiyor. Gerçek insanlar, yerler üzerine kurulmuş tarihi bir kurgu aslında.
Biraz o dönemin yapısını, tarihini, kültürünü anlamaya çalışıyoruz; biraz da yazarın bize bu kurgu ile ne anlatmak istediğini.
İlk kısmı 11. yy da geçiyor.
İkinci kısım da gelecekte Ömer Hayyam’ın yazmış olduğu Semerkant yazmasının peşinde koşulması ile geçiyor. Aslında gerçek olmayan bu eser ile bize kültürün, Doğu’ya ait eserlerin tam olarak korunamadığı,gerekli değerin verilmediği anlatılmak istenmiş.
Okuması, araştırması çok keyifli bir kitaptı. Tavsiye ederim.
Çok zor bir kitaptı. Ara ara kitaptan koptum, o arayı toparlayamadığım için de sürükleyici bir okuma olmadı benim için. Daha boş bir zihinle, kendini vererek okunmalı.
