Merve Karakaplan
@beyabani
12 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Hermann Hesse bu kitabında da yaşamı üçe bölmüş. Sinclair'in çocukluğu, ilk yetişkinliği ve yetişkinliği. Çocukluğunda ailesine bağlı, düşünceye pek eğilmeyen ve korkuları olan bir çocukken demian ile karşılaşması ve din ile ilgili ilk suallerinin ortaya çıkmasıyla canlanıyor kitap. İlk yetişkinliğinde olabildiğince basitleşen bir yaşamın tekdüzeliğini, müzisyen le karşılaşmasıyla kendini bulmasını anlatıyor. Aslında hep düşünen ama düşünmekten korkan bir çocuk olan sinclair büyüdükçe okurunun da zihin yapısını genişletiyor. Düşündükçe okurunu da düşündürüyor. (Bkn Habil Kabil kıssası) Hesse okumak her şeyden önce zaman istiyor. Anlamak, düşünmek, yorumlamak ve kendinizi tamamen kitaba adamanızı istiyor. Karakterlerinin çöküşleri, yükselişleri, düşleri hep size bir şey katıyor. Karakter her tökezlediğinde siz de içinizde anlamsız bir sızı hissediyorsunuz. Karakter ne zaman esef bulutlarını dağıtsa yüzünüzde ince bir gülümseme oluşuyor. Kitabı elinizden bırakıp rutin işlere dönemiyorsunuz. Ola ki döndünüz aklınız hep kitapta. Biliyorsunız ki o buhranı yok edecek karakter, ama nasıl?
Biz bir insandan nefret ettiğimizde, kendi içimizde yuvalanıp bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan birinden nefret ederiz. Bizim kendi içimizde olmayan şey, bizi kızdıramaz.
Siddhrtha
Hepimizin içindeki "çocuk insan" ...
Kendi "ben'inden" kurtulup mutluluğun formülü için yollara düşen. Bir çok öğreti ve öğretmen edinen bir adamın hikayesidir.
Kitabı okuyup bitirdiğiniz ve önünüze koyduğunuz o an (yani benim için şu an) birçok şey geçiyor aklınızdan. Aslında bu hayatta en çok neyi aradığınızı düşünüyorsunuz, o aradığınız şey için nelerden vazgeçtiğinizi sorguluyorsunuz. Eğer bir Govinda varsa içinizde upuzun ömürleri aşan bir yolculuk sizi bekliyor demektir.
Siddhartha ise içinizden gelen ses kimi zaman bir yosma, kimi zaman bir keşiş, kimi zaman ise bir ırmak mutluluğu fısıldar kulağınıza...
Mutlu olmak için "ben'i" yitirmeye gerek olmadığını söyler aslında yazar size. Ben dediğiniz şey her gün ölür yeniden dirilir. Ona kafayı takan yolsuz kalır. Mutlu olmak için bir taşı sevmeyi, suya kulak vermeyi, evlat sevmeyi denemelisiniz ya da açgözlü şehvet düşkünü, parayı Seven düzenbaz bir tüccardan hiç olmayı yeniden doğmayı göze almalısınız...
Okuyun azizim, muhakkak ki düşünmeye değer bulacaksınız.
