Çocuklarını sol yarımkürelerini kullanarak büyütmeye çalışan anneler çok büyük bir problem kaynağı olabilir. Hatta güvensiz- kaçıngan bağlanmanın nedeni de olabilir. Sağ beynin işlemesi gerekir.
Entelektüel değildir sol yarımküre gibi. Eğer anne bebeğin ne istediğini mantıken bulmaya çalışırsa, hisleriyle sezgileriyle bulmaya çalışmak yerine, bir problem olacak, tabi ki sınırlar arasında. Anne bedeniyle bunu bulabilir. Bedeniyle şunu hissedebilir; bebek ağlıyor ama aç değil, rahatsız değil veya acı çekmiyor ama kendisine yakınlaşmak isteği için ağlıyor. Bunların hepsi tamamen sağ beyinle yapılır. Sol beyinle ilgisi yoktur.
Sağ beynin arka oksipital temporal bölgeleri, görsel bölgeleri bilgileri göndermekte. Bakışma sırasında beynin sol
yarımküresine baktığınız zaman son derece düşük bir etkinlik seviyesinde olduğunu görürsünüz. Sağ beynin ise etkinlik seviyesi çok yüksektir.
Beyin ihtiyaç duyduğu yada ileride ihtiyaç duyacağını umduğu bilgileri süzer, depolar ve geri kalanını siler..
Duygusal beynin hücresel düzenlemesi ve biyokimyası, neokorteksten, akılcı beynimizden, daha basittir ve gelen bilgileri daha genel bir biçimde değerlendirir. Sonuç olarak, karmaşık seçenekler arasından seçimler yapan akılcı beynin aksine kabaca benzerliklere dayalı sonuçlara atlar (Ders kitabı örneği; bir yılan gördüğünüzde korkuyla geri sıçramanız ve bunun yalnızca kıvrılmış bir halat olduğunu farketmeniz gibi). Duygusal beyin, savaş ya da kaç tepkileri gibi önceden planlanmış kaçış planlarını başlatır. Kaslardaki bu fizyolojik tepkiler otomatiktir. Düşünmeden ya da planlamadan hareketi oluşturur, bilincimizden uzaklaşarak çalışır, mantıklı düşünme kapasitemize tehlike geçtikten sonra kavuşuruz.
Beynimiz, hayatta kalabilmek için dünyayı taklit eder. Bu taklit son derece önemlidir; çünkü verilerin çoğu bozuktur ve işlenmeyi gerektirir. Yine de beynimiz eksik bilgileri tamamlar, parazitli sinyalleri yorumlar ve çevremizde olup biten her şeyin tek bir örneğine itimat etmek zorundadır. Yeterince bilgimiz, zamanımız veya tüm bu bilgiyi doğru biçimde çözümlemek için yeterli kaynağımız yok, bu yüzden gerçeklik modelimizi inşa etmek için bilinçli tahminler yaparız. Bu çözümleme yalnızca dış dünyada neler olduğuna ilişkin değildir, aynı zamanda içeride, çoğunlukla da zihnimizin bilinçdışı işleriyle ilgilidir.
Yok ben vatan için, bu konuda empati yapamam :D
Partizan siyasi inançlarımızla çelişen bilgileri nasıl işlediğimizi araştıran bir fMRI çalışmasın-da, araştırmacılar beynimizin bu bilgiyi, acıya verdiğimiz tepkiyi işlediğimiz aynı bölgede (singulat korteksimiz) ve aynı şekilde işlediğini buldular (Westen ve ark., 2006.)
Basitçe söylemek gerekirse, zihnimiz yanlış olduğunu düşündüğümüz fikirleri fıziksel olarak zarar görmek kadar tehlikeli olarak algılar. Haklı olmaya bu kadar tutunma•
mızın sebebi de bu!
Çünkü bu bilgileri algılaman gerekmiyor, sadece bilgiye ulaşman gerekiyor...Toplu bilinçaltı...Daha yavaş anlatayım. Bilinç dediğimiz şey bir aracıdır. Çoğu insan günde en az sekiz saat uyur, yani hayatımızın üçte birini bilinçsiz bir durumda geçiririz. Jung bilincin en azından bir kısmının bilinçaltı tarafından yönlendirildiğine ve etkilendiğine inanıyordu.
