Zeynep
@beynennas
52 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Ah Adalet içimde bir şeyleri kopardın gittin..
En başta erkek beklenilmesiyle -1 başlıyor hayata sonrasında da hayat kozunu oynamaya devam ediyor zaten. Hastalığından kurtulduktan sonra ben nerede yanlış yaptım diyerek ilk günahını bulmaya çalışıyor Adalet, bulduktan sonra kendi canını yakmak pahasına da olsa bir yolculuk içine atıyor kendini. Bu yolculuk sonunda belki Hülya’sını, kendini kaybediyor ama Sadi Seberini buluyor, hayatına dokunuyor. Ah Sadi Seber sen de ne güzel sevdin, içimde tekrardan sevgiye dair tohum ektin sonu eksik ama güzel bir hikaye olarak kaldın akıllarda..
Hepimiz birer Adalet değil miyiz aslında, hepimiz dokunmadan yaşıyoruz hayatımızı. Dokunmaya karar verdiğimizde de bazı şeyler için geç oluyor artık..
Ne diyelim dokunarak yaşadığımız anlarımız, anılarımız olsun…
Reklam
Kitabın bence en can alıcı olan cümlesi;
“Öz farkındalık eksikliği zehirdir. Kafa yorma ve gözden geçirme ise panzehir..”
.
Allah herkese panzehirini bulmasını nasip etsin, araya giren bazı şeylerden dalayı kitabı uzuuun süre sonra bitirmiş olsam bile bu benim sorunum kitapla alakası yoktur, okuyun okutturun, vesselam..
“Bütün sevdiklerinin arasında yapyalnız..”
.
.
Kitap yorumuma beni etkileyen bu cümleyle başlamak istedim. Dizisine dair herkesin az çok bilgisi, fikri vardır eminim..Kitapta ise diziden daha farklı bir işleyiş tarzı var kitabın ana karakteri Nihal mesela, sevdiklerinin arasında yapyalnız olan Nihal. Bihter dizide ki gibi entrikalar döndürmüyor, Adnan Bey daha pasif bir adam, Firdevs Hanım hasta bir kadın, en önemlisi Behlül kendine kılıflar uydurarak saadetini arayan bir adam, bulamıyor daha doğrusu kaybediyor orası ayrı. Kısacası bu hikayenin üzümlü keki Nihaldir, sevdiklerini bir kadın uğruna tek tek kaybeden, bir şekilde manipüle edilen, feryatları kimse özellikle babası tarafından görülmeyen ve ayak altında dolanmasın diye evlendirilmek istenen.. Bir çok şey yazılır kitaba dair ama siz vaktiniz olduğunda okuyun vesselam..
Kitap, akıl hastanesinde doktor olan Andrey Yefimiç ve hastası İvan Dmitriç arasında geçiyor. Sayfaları az da olsa bir çok cümle de farklı bir bakış açısı sunan derin, felsefi cümlelerle yazılmış olan bir kitap. Çehov’dan okuduğum 2. kitap ve bunu daha çok sevdiğimi söyleyebilirim. Bizim normal sandığımız şeylerin anormal; anormal sandığımız şeylerin de normal olduğunu, olabildiğini gayet güzel açıklamış.
.
.
Andrey’in;
“Benim hastalığım, yirmi yıl içinde bütün kasabada tek bir akıllı adam bulabilmemdir. Ama o da bir deli..”
cümlesi kitabı gayet iyi tanımlıyor aslında, yani demem o ki kesinlikle tavsiyemdir!
Kitap piyes- tiyatro tarzında olduğu hemde kalemi biraz ağır olduğu için kendimi tam manasıyla kitaba veremedim açıkçası, değinmek istediği güzel konular var tabii ama bence tam olarak bir bütün olamamış, Piyes severler göz atsın diğerleri ise başka bir kitaba şans verebilirler bence :)
Reklam