"insanlığın o zamana kadar çektiği sancıların hep karşılıklı sevgisizlikten olduğuna bir kez daha inandım.oysa sevgiyle kinler tebessüme durur, sevgiyle düşmanlar dost olurdu. ağuların bal, ayrılıkların visal olması hep sevgidendi. sevgi bir yuvada bereketin ve nezaketin adıydı."
bir gerçeğin farkına vardım. dünyanın hiçbir tertip veye tedbiri imana giden yolları kesemiyor, oraya açılan caddeleri tıkayamıyordu. çileli oluyordu, sıkıntılı oluyordu ama yolcular hep yolda oluyordu.