beyza
@beyyzo
nev'i şahsına münhasır.
11 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Kitabı okurken anlayamamaktan ve karakter karmaşasından dolayı çok sıkıldım. Bu yüzden de yarım bırakmak zorunda kaldım. Çok okumak istediğim halde kitap sürekli beni itti gibi hissediyorum. Çok heyecanla başladım ama asla beni içine çekemedi. Belki okumak için doğru zamanda değildim bilemiyorum. Umarım başka bir zamanda, yeniden okuduğumda, gerçekten anlayacağım şekilde okuyabilirim ve o zaman yorumumu güncellerim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Livaneli'nin okuduğum ilk kitabıydı. Ben anlatım dilini gerçekten çok beğendim.
Kitapta kendi düşüncelerime benzer birçok düşünceye rastladım. Çoğu sayfada "Şuanı mı anlatıyor bu roman yoksa gerçekten 70'ler kuşağını mı?" düşüncesine sıklıkla kapıldığım anlar yaşadım.
Selim ve Leyla'nın zorlu mücadelesi, beklemeleri, özlemleri, sabırları, mektuplaşmaları, umutları kitaba o kadar güzel yansıtılmış ki.
Hapis hayatını, nereye giderse gitsin devlet düzenlerinin birbirinin laciverti olmasını, özgürlük dediğimiz kavramın duruma göre nasıl değiştiğini, haksız yere yaşanan olayların insanı nasıl etkilediğini ve daha birçok bireysel çıkarım yapılacak konuyu çok sade ve etkili şekilde anlatmış.
70 kuşağını konu alan bir roman olması ve o dönemi en sade haliyle yansıtması da ayrıca hoşuma gitti.
Kitap akıcılıktan ziyade biraz ağır ilerliyor gibiydi. Bazı yerler kopuk kopuk gibi geldi, çok hızlı geçiş oldu bölümler arası ya da ben öyle hissettim.
Net bir yorum yapacak olursam da, kendi vatanında okuduğu için hain ilan edilenlerin sessiz çığlığı olmuş Livaneli.
Nazi kamplarında biri içeride diğeri dışarıda yaşayan iki küçük çocuk. Sırf Yahudi olduğu için kampta kalan Shmuel ve Alman olduğu için dışarıda hayatını devam ettiren Bruno. İki zıt hayat ama yolları kesişen ortak bir dostluk. Aralarında dostluk o kadar samimi ve güzel işlenmiş ki... Bruno'nun merhameti, Shmuel'in olgunluğu. Otoriter ve sadece kendi kuralları geçerli olan bir ailede yaşayan insanın, ne kadar farklı bir dünyaya evrildiğini o kadar güzel anlatıyor ki.
Çocuk kitabı olarak bakmak çok yanlış olur böyle bir esere.
Kitap üstü kapalı şekilde nazi dönemini işlemiş. Kitabın sonunda "Bunlar çok uzun zaman önce oldu ve böyle bir şey bir daha asla olamaz. Bu zamanda ve bu çağda tabi ki..." diyor. Yahudiler kendi yaşadıklarını unuttular. Ve maalesef ki 21. yüzyılda da böyle şeyler oluyor...
Konu olarak başarılı bir seçim fakat içerik olarak çok da hoşuma gittiği söylenemez.
Sürekli oradan oraya sürüklenen, memnun ve tatmin olmayan bir Nora ile karşı karşıya kalıyoruz kitap boyunca. Bazen çocuk mu orta yaşta yetişkin mi çözemediğim anlar oldu.
Olumlu olarak şunu söyleyebilirim. Hayat mücadelesinde neyi seçersek seçelim her şeyin bir bedeli olduğunu, her seçimin farklı farklı sonuçlar getireceğini güzel işlemiş.
Genele bakıldığında bu kadar popüler olması beni şaşırttı açıkcası, çünkü bana çok güzel yazılabilecek bir kurgunun harcanmış basit bir kurguya dönüşümü gibi geldi. Benim için zaman kaybı olan bir kitap hissi uyandırdı.
Mart Menekşeleri... Adından anlaşıldığı üzere mart ayında geçtiği için kitap bu adı almış bence. Mart ayında denizin, adanın, doğanın, insanın ruh halinin, biraz kış biraz ilkbaharın etkisi.
Kitap başlarda klasik başlıyor. Aşk hikayesi olarak bakıyordum başta. Her ne kadar merak unsuru kitapta belirtilmiş olsa da. Okurken karakterlerin iç dünyasına girebilmiş olmak gerçekten güzel hissettirdi. Kitabın içinde kitap olan bir kitaptı kendisi. Benim için kitap okuyamamaktan çıkmakta çok faydası oldu. Akıcı ilerliyor ve sıkmıyor, bölümleri de kısa kısa zaten.
Yaşanan aşk, tutku, sevgi, mücadele ve verilen savaşlar. Özellikle Esther ve Elliot... Gerçekten çok başkaydınız. Emily'nin azmi de hayatta bir şey başarmak istiyorsa bir insan, bütün çaba ve enerjisini başarmak istediği duruma yöneltmesinin en güzel örneğiydi benim için.
Tek olumsuz yorumum Jack ve Emily'i biraz daha birlikte okumak isterdim.
