Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben.
Evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. Yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını.
Yenilen herkesin boğuntusuydu kaybolduğum uzaklık, yüzün her bulutlandığında.
Sevincini bir barış, bir bayram sabahı gibi taşıdım içimde.
Sesine güvendim,gözlerine en çok yakışan o sürekli yaz ikindisinde…