Artık çok sevdiğimiz ve neşemizi paylaşamayacağımız biri gittiğinde, neşelendiğimiz için utanıp pişman oluyoruz. Sanki yeniden yaşamaya başlayınca kederimize sadık kalmamışız gibi hissediyoruz.
Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken bir şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.