Bir de şu var: Bazı insanlar gönlüme düştüğünde, kendimi, kalbimin en temiz sesiyle, şu cümleleri kurarken yakalıyorum:
Allah’ım! Sevgisini alma benden, yaşadıkça seveyim ve hayırla yâd edeyim. Âmin!
Kalbimizden daha çok gözlerimize ve kulaklarımıza iman ettiğimiz için yalnızca gördüklerimize ve duyduklarımıza inanır olduk. Oysa çok zaman duymadığımız sözlerin söylendiğini de hissederdik, eğer ki kalbimizden uzak düşmemiş olsaydık..
Farkındayız veya değiliz ancak kesin olan şu ki büyük, bu beton, bu hızlı ve insan seli şehirlerde; ayaklarımız, kulaklarımız, gözlerimiz ve en çok da gönlümüz inciniyor Dağlım.